„Nie bądź śmieszny” – powiedziała Rachel. „Emma ledwo stać na farbę, nie mówiąc już o…”
„Nie, mówię poważnie.”
Marcus przewijał teraz szybciej, wyświetlając więcej obrazów.
„Spójrz na to. Ten ruch pędzla, ta teoria koloru. Emma, masz obrazy w dokładnie tym stylu.”
„Wielu artystów stosuje podobne techniki” – powiedziałem cicho.
„Nie w ten sposób” – upierał się Marcus.
Teraz był całkowicie skupiony, a jego zadowolenie z bycia technologicznym kumplem zostało zastąpione czymś intensywnym i analitycznym.
„To nie są podobne. Są identyczne. Sposób, w jaki światło odbija fakturę, specyficzny stosunek elementów tradycyjnych do nowoczesnych. Emma, gdzie jest twoja pracownia?”
„Dzielnica magazynowa”.
„Który budynek?”
„Stara fabryka tekstyliów na Meridian Street.”
Widelec Rachel uderzył o talerz.
„Meridian Street” – powtórzył powoli Marcus. „Meridian. Pseudonim artysty to Meridian”.
„To zbieg okoliczności” – powiedziała mama, ale w jej głosie zabrakło pewności.
Devon wziął z powrotem swojego iPada i zaczął szybko pisać.
„Szukam dokumentów nieruchomości dla tego budynku. Pracownia Emmy jest tam. Budynek został zakupiony osiem lat temu i przekształcony w pracownie artystyczne. Właścicielem jest ME Holdings LLC.”
„Co oznacza ME?” zapytała Rachel.
Devon kontynuował pisanie.
„Szukam informacji o rejestracji spółki LLC. Jest zarejestrowana na… O mój Boże.”
„Co?” zapytała mama.
„Jest zarejestrowany na Emmę M. Thatcher.”
W pokoju zapadła całkowita cisza.
„To niemożliwe” – powiedziała Rachel, ale jej głos stał się pusty.
Marcus gorączkowo przeglądał teraz Forbesa.
„Tutaj jest napisane, że Meridian jest właścicielem budynku, w którym pracują i wykorzystuje go zarówno jako studio, jak i galerię na prywatne pokazy. Emma, jak duże jest twoje studio?”
„Cały budynek” – powiedziałem cicho.
„Cały…” – głos Rachel się załamał. „Ten budynek jest ogromny”.
„Czterdzieści tysięcy stóp kwadratowych” – potwierdziłem. „Wykorzystuję około pięciu tysięcy na moje studio. Reszta to magazyny, przestrzeń galerii i lokale do wynajęcia dla innych artystów”.
Twarz mamy zbladła.
„Jednostki do wynajęcia?”
„Wynajmuje ode mnie dwunastu artystów. Stawki poniżej rynkowej. Chciałem pomóc wschodzącym talentom”.
Devon znów przewijał.
„W artykule wspomniano, że Meridian jest znany ze wspierania innych artystów. Zapewnia bezpłatne studio dla obiecujących talentów. Finansuje programy edukacji artystycznej. Tylko w zeszłym roku przekazał 15 milionów dolarów organizacjom artystycznym”.
„Piętnaście milionów?” powtórzył Marcus słabo.
„To więcej niż zarobiłem w zeszłym roku” – przyznał Devon, patrząc na mnie zupełnie nowymi oczami.
Rachel szybko pokręciła głową.
„Nie. Nie, to szaleństwo. Emma jest biedna. Jeździ autobusem. Nosi tę samą sukienkę.”
„Jeżdżę autobusem, bo nie lubię prowadzić” – powiedziałam spokojnie. „Noszę tę sukienkę, bo jest wygodna i nie zależy mi na modzie. Żyję po prostu dlatego, że wolę inwestować w swoją pracę”.
„Inwestuj” – szepnęła mama.
„Artykuł w Forbesie” – powiedział Devon, wciąż czytając – „oszacował całkowitą wartość netto Meridian na kwotę od 800 milionów do 1,2 miliarda dolarów, w zależności od aktualnej wartości zachowanych prac i posiadanych nieruchomości”.
„Miliard” – powiedziała Rachel.
Marcus przestał przewijać. Teraz po prostu na mnie patrzył.
„Grzałka. Mówiłeś, że masz gorącą płytę.”
„Mam w pełni wyposażoną kuchnię” – poprawiłam. „Ale głównie korzystam z płyty grzewczej w studiu, kiedy pracuję do późna. To wygodne”.
„Karaluchy, które widziała mama” – powiedziała Rachel rozpaczliwie, chwytając się czegokolwiek. „Powiedziała, że były karaluchy”.
„Tymczasowo gościłem trzech artystów z Brazylii” – wyjaśniłem. „Wspominali, że znaleźli karaluchy w swoim poprzednim mieszkaniu. Pewnie o tym słyszała mama. Pomagałem im zorganizować dezynsekcję”.
Ręka mamy lekko drżała, gdy sięgała po kieliszek z winem.
„Ale mówiłeś, że kwalifikujesz się do rządowego ubezpieczenia zdrowotnego.”
„Powiedziałem, że mam ubezpieczenie zdrowotne. Resztę założyłeś sam.”
„Uberem” – spróbowała Rachel. „Pojechałeś Uberem na moje zaręczyny”.
„Bo piłem na lunchu z kuratorem z Met” – powiedziałem. „Rozmawialiśmy o nabyciu przez nich trzech prac z mojej serii „Reflection”. Nie chciałem prowadzić”.
Devon odłożył iPada.
„W zeszłym roku MET kupiło trzy z twoich eksponatów za około 12 milionów dolarów za sztukę”.
Liczba zawisła w powietrzu.
„Ale nigdy nie mówiłaś…” zaczęła mama.
„Nigdy nie pytałeś” – powiedziałem po prostu. „Zakładałeś. Wszyscy zakładaliście. Mam 32 lata. Maluję. Mieszkam w dzielnicy magazynowej. Więc muszę być nieudacznikiem”.
Marcus w tej chwili przeglądał coś innego na swoim telefonie, jego palce poruszały się bardzo szybko.
„Patrzę na wartość nieruchomości twojego budynku. Emma, ten budynek jest wart 42 miliony dolarów. Jesteś jego wyłącznym właścicielem. Nie masz kredytu hipotecznego”.
„Zapłaciłem gotówką” – potwierdziłem.
„Za jakie pieniądze?” zapytała Rachel.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
