Materac się poruszył, powolne, celowe uwolnienie ciężaru, które natychmiast mnie obudziło. Obok mnie Evan był cieniem przesuwającym się w stronę drzwi sypialni, jego bose stopy nie wydawały żadnego dźwięku na podłodze.
Oddychałam płytko, wpatrując się w pustą przestrzeń, gdzie jego ramię zazwyczaj zasłaniało słabe światło z korytarza. Cyfrowy zegar na komodzie świecił dwunastą.
Nie obejrzał się. Wślizgnął się przez drzwi, zostawiając je uchylone tylko na szparę. Jego ruchy były zbyt ciche, zbyt wprawne.
Sięgnęłam ręką do pustej strony łóżka, napotykając jedynie zimną, gładką bawełnę prześcieradła. Zapach lawendowego detergentu do prania nie pomógł ukoić nagłego uczucia gorąca w piersi.
Czekałem piętnaście minut, licząc powolne rozszerzanie się moich płuc, aż cisza w naszym małym domu z dwoma sypialniami stała się nie do zniesienia.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
