Spojrzałam na niego.
“Co?”
„Pismo ręczne”.
Moje ręce zrobiły się zimne.
“Znałeś Adama?”
Daniel zamknął oczy.
Po czym skinął głową.
Kilka lat przed naszym poznaniem Daniel pracował w magazynie artykułów sportowych, kończąc jednocześnie szkołę.
Adam był tam kierownikiem.
Nie jestem przełożonym Daniela.
Po prostu ktoś, kogo wszyscy znali.
„Był głośny” – powiedział Daniel.
Prawie się roześmiałem.
Bo tak.
„Myślał, że każdy pokój należy do niego”.
„To brzmi jak on.”
Pamiętał o urodzinach wszystkich. Kradł frytki z talerzy. Zwracał się do menedżera per „Wasza Wysokość”, aż menedżer zagroził, że go zwolni.
Usiadłem na brzegu łóżka.
To nie były historie, które opowiedziałem Danielowi.
Były nowe.
Kawałki Adama.
Przedmioty, które mój mąż nosił przy sobie przez 11 lat.
“Znałeś go.”
“Tak.”
“I nigdy mi nie powiedziałeś?”
Daniel wyglądał na chorego.
“Miałem zamiar.”
“Gdy?”
“Nie wiem.”
„Jedenaście lat to za mało?”
Wzdrygnął się.
A potem powiedział: „To jeszcze nie wszystko”.
Oczywiście, że tak.
Adam pokazywał ludziom moje zdjęcia.
Najwyraźniej stale.
Pewnego popołudnia ktoś zobaczył moje zdjęcie na swoim biurku i zażartował, że Daniel powinien mnie zaprosić na randkę.
Daniel miał 22 lata.
Boleśnie nieśmiały.
Dwóch facetów w pracy nadal wyśmiewa jego nos.
Adam się roześmiał.
„Moja siostra?” – powiedział. „Zjadłaby Daniela żywcem”.
Wszyscy się śmiali.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
