To właśnie było niebezpieczne: zaczęłam chcieć jego obecności, nawet kiedy już go nie potrzebowałam.
Miesiąc po przeszczepie, Nathan zapukał do moich drzwi, gdy zapadł zmrok.
Żadnych zakupów. Żadnej książki. Żadnych żartów.
Stał na korytarzu z obiema rękami w kieszeniach płaszcza.
„Czy mogę wejść?”
Odsunąłem się.
Siedział przy moim kuchennym stole i wpatrywał się w paproć.
„Wciąż żyje.”
„Ledwo. Co się dzieje?”
Nathan przełknął ślinę. „Moi lekarze coś znaleźli podczas mojej wizyty kontrolnej”.
Każdy mięsień we mnie się napiął. „Z powodu darowizny?”
„Nie. Coś niezwiązanego. Wykryli to podczas dodatkowych badań.”
W końcu na mnie spojrzał.
„To rak.”
Usiadłem. „Jaki?”
Odebrał, ale imię ledwo do mnie dotarło. Słyszałem agresję. Zaawansowany. Terminalny. Leczenie mogło dać mu czas, ale go nie wyleczyło.
A potem zdanie, które opróżniło pokój.
„Oni nie wiedzą dokładnie, ile mam czasu.”
Sięgnąłem przez stół. Nathan wziął mnie za rękę.
„Nie chcę spędzać reszty czasu w samotności”.
„Nie zrobisz tego.”
Zaśmiał się raz, bez humoru. „Uważaj.”
„Mówię poważnie.”
„Ja też.”
Wstał, sięgnął do kieszeni płaszcza i postawił małe pudełko obok umierającej paproci.
Wpatrywałem się w to.
„Nathan.”
„To jest szaleństwo.”
„Wiem, że to szybkie.”
„Szybko?” Mój głos się załamał. „To szaleństwo”.
“Prawdopodobnie.”
„Możesz umierać.”
“Dokładnie.”
Otworzył pudełko.
Pierścień był prosty, srebrny, wręcz boleśnie zwyczajny.
„Wyjdź za mnie.”
Wstałem i podszedłem do zlewu.
„Nie możesz zrzucić na mnie raka i oświadczyć się w tej samej rozmowie”.
“Ja wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
