“Czy ty?”
„Wiem, że cię kocham.”
Odwróciłem się. „Chcesz żonę, czy się boisz?”
Nathan wzdrygnął się.
„Obie odpowiedzi mogą być prawdziwe.”
Ta odpowiedź mnie przeraziła, bo brzmiała szczerze.
Spojrzałam na mężczyznę, który wszedł w moje życie, zanim mnie poznał. Pomyślałam o jego szpitalnym pokoju, o jego absurdalnym puddingu, o jego dłoni w mojej. Ale choroba nauczyła mnie, jak mało czas przejmuje się tym, co rozsądne.
„Potrzebuję jednej obietnicy.”
“Wszystko.”
„Bez kłamstw.”
Nathan spojrzał mi w oczy.
„Bez kłamstw.”
Powiedziałem, że tak.
Zaplanowaliśmy wesele na tyle kameralne, że zmieściłoby się w ogrodowej altance za lokalną restauracją. Przyjechali moi rodzice. Brat narzekał na krawat. Mara płakała jeszcze przed rozpoczęciem ceremonii.
Leczenie jeszcze się nie rozpoczęło, staraliśmy się nie traktować każdego posiłku jako ostatniego.
Rano w dniu ślubu zapytałem go po raz ostatni: „Czy robimy to, bo się boimy?”
Ścisnął moje palce.
„Robimy to, bo się boimy i dlatego, że cię kochamy”.
“Dobra.”
Ceremonia trwała dwanaście minut. Pamiętam, bo mój brat zmierzył czas i szepnął: „Sprawnie”, kiedy podpisywaliśmy dokumenty.
Nathan się roześmiał.
Ja też.
Następnie urzędnik ogłosił nas mężem i żoną.
Wszyscy klaskali.
Odwróciłam się do Nathana, oczekując ulgi.
Zamiast tego jego wyraz twarzy uległ zmianie.
Jego uśmiech zniknął tak całkowicie, że aż ścisnęło mnie w żołądku.
Wziął mnie za rękę i pochylił się na tyle blisko, że nikt inny nie mógł usłyszeć.
„Teraz w końcu mogę powiedzieć ci prawdę.”
Moje palce zrobiły się zimne.
„Jaka prawda?”
Nathan spojrzał w stronę drzwi.
„Mam córkę.”
Pokój zdawał się kurczyć wokół mnie.
“Co?”
„Ma na imię Sophie. Ma dwanaście lat.”
Spojrzałam na niego.
„Masz dwunastoletnią córkę i czekałeś, aż się pobierzemy, żeby mi o tym powiedzieć?”
„Miałem ci powiedzieć wcześniej.”
„Obiecałeś mi, że nie będziesz kłamać.”
“Ja wiem.”
„Gdzie ona jest?”
„Z babcią. Przebywa tam w tygodniu szkolnym. Spędzam z nią większość weekendów i część każdego lata. Jej matka nie pojawia się regularnie od czasu rozwodu”.
„Czy ona o mnie wie?”
“Tak.”
Ta odpowiedź bolała bardziej.
„Więc twoja córka wiedziała o moim istnieniu, a ja nie wiedziałem, że ona istnieje”.
Nathan potarł twarz. „Ona wie o przeszczepie. Wie o nas. Nie chciała się z tobą spotkać”.
“Dlaczego?”
„Bo myśli, że ją zastąpiłem.”
Zaśmiałam się ostro i brzydko. „Naprawdę?”
“NIE.”
„To dlaczego ją ukrywałeś?”
„Za każdym razem, gdy o tobie wspominałem, denerwowała się. Potem usłyszałem diagnozę. Wpadłem w panikę. Ciągle myślałem, że znajdę odpowiedni moment, i za każdym razem, gdy czekałem, mówienie ci o tym stawało się coraz trudniejsze”.
„I tak wyszłaś za mnie, nic mi nie mówiąc.”
“Ja wiem.”
“Dlaczego?”
Nathan odwrócił wzrok.
„Pomyślałem, że gdybyśmy się pobrali, może Sophie zrozumiałaby, że nie jesteś kimś tymczasowym.”
Cofnąłem się.
„Wyszłaś za mnie za mąż, żeby rozwiązać problem z twoim dzieckiem?”
„Nie. Poślubiłem cię, bo cię kocham.”
„Ale wykorzystałeś nasz ślub, żeby wymusić nasze przedstawienie.”
Nathan nie odpowiedział.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
