“Widzę to.”
“Zostań w samochodzie.”
„Danny, on nadal jest obok mnie.”
“Ja wiem.”
Prawie przegapiłem wyjście. „Co?”
„Widzę go.”
Spojrzałem w lusterko. Kilka samochodów dalej zobaczyłem SUV-a Danny’ego.
Ulgę poczułem tak wielką, że prawie się rozpłakałem.
“Byłeś za mną?”
„Przez ostatnie kilka mil.”
“Dlaczego nic nie powiedziałeś?”
“Po prostu dojedź na stację benzynową.”
„Zgłaszam to. Zostań w samochodzie, kiedy tam dotrzesz.”
Linia się urwała.
Pick-up ruszył do przodu.
Wyszedłem z domu, on poszedł za mną. Danny też.
Stacja benzynowa znajdowała się obok restauracji typu fast-food i sklepu spożywczego.
Mnóstwo ludzi.
Mnóstwo kamer.
Zająłem miejsce w pierwszym rzędzie przy wejściu.
Pick-up podjechał dokładnie za mną.
Zaparkował na dwóch miejscach parkingowych.
Spojrzałem w lusterko, szukając Danny’ego. Zobaczyłem, jak jego SUV wjeżdża na parking.
A potem kontynuowałem.
Mijając mnie, mijając dystrybutory benzyny. Aż do ostatniego rzędu.
Zaparkował.
I został w samochodzie.
Spojrzałam na niego.
„Co robi tata?” zapytał Cole.
“Nie wiem.”
Drzwi pickupa się otworzyły.
Mężczyzna wyszedł.
Wielki facet w okularach przeciwsłonecznych i brązowych butach ze stalowymi noskami. Jego szary T-shirt opinał mu brzuch.
Trzasnął drzwiami i poszedł prosto w naszym kierunku.
Zamknąłem swój.
Podszedł do mojego okna i uderzył dłonią w szybę.
Mia krzyknęła.
Mówiłem ci, że dam ci nauczkę!
Całe moje ciało się wzdrygnęło.
Znów uderzył w okno.
“Wysiadać.”
Spojrzałem ponad nim.
Danny wciąż siedział w swoim SUV-ie. Nie ruszał się.
Danny przeprowadzał się przez 12 lat.
Ale kiedy było to najbardziej potrzebne, nie potrafił?
Prawie go nie poznałem, gdy siedział na parkingu.
„Danny” – szepnąłem.
Mężczyzna pochylił się bliżej mojego okna. „Myślisz, że możesz kogoś prawie zabić, a potem schować się w samochodzie?”
O mało co nikogo nie zabiłem.
Odwróciłem wzrok na dwie sekundy.
Nie uderzyłem go.
Nie zdążyłem nawet opuścić swojego pasa, gdy próbował mnie z niego wypchnąć.
Ale nagle zacząłem się zastanawiać, czy nie zrobiłem czegoś gorszego, niż pamiętałem.
Oto co robi strach.
Dzięki temu pewność innej osoby wydaje się bardziej wiarygodna niż twoja własna pamięć.
Mężczyzna uderzył pięścią w dach.
“Wyjdź tutaj.”
Spojrzałem na Danny’ego.
Proszę.
Proszę się przesunąć.
Drzwi się otworzyły i poczułem wielką ulgę.
Wyszedł
Ale on nie podszedł do mojego samochodu.
Nie spojrzał na mnie.
Podszedł prosto do mężczyzny.
Ręce luźno opuszczone wzdłuż ciała.
Zwykły.
Nieznajomy go zauważył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
