Sędzia Rebecca Harmon stuknęła czarnym piórem wiecznym o drewnianą ławkę. Rytmiczny stukot starych świetlówek rozbrzmiewał nad głową, mieszając się z delikatnym zapachem wosku do podłóg i zwietrzałej kawy, który zdawał się być wszechobecny w pokoju 302 Sądu dla Nieletnich Hrabstwa Wayne. Spojrzała na poranny rejestr, a jej wzrok zatrzymał się na aktach piętnastoletniego Ethana Millera.
„Czy matka jest tam, Marcusie?” zapytała, nie odrywając wzroku od papierów.
Komornik spojrzał w stronę ciężkich, podwójnych drzwi. „Jest. Siedzi na drewnianej ławce przy dystrybutorze wody. Ciągle sprawdza wejście.”
Rebecca odnotowała zarzut: wielokrotna kradzież w sklepie Patel Market przy Grand River Avenue. Chłopiec został przyłapany z napojami energetycznymi i bezprzewodowymi słuchawkami dousznymi, co było jego drugim wykroczeniem w ciągu trzech miesięcy. Rebecca poczuła, jak znajome, ciężkie zmęczenie systemu poprawczego osiada jej przed oczami, ciche znużenie związane z widywaniem tych samych nazwisk tydzień po tygodniu.
Na korytarzu Sarah Miller obracała swój stary złoty pierścionek na palcu, a cienki metal brzęczał o jej kostki. Pochyliła się w stronę syna, który siedział zgarbiony na ławce obok niej.
„Ethan, proszę, odłóż telefon i usiądź prosto” – powiedziała Sarah, jej głos brzmiał jak zdyszane, zaniepokojone pół zdania. „Twój ojciec może jeszcze zdążyć na pociąg z Toledo”.
Ethan nie oderwał wzroku od ekranu, jego kciuk szybko przesunął się po szybie. Naciągnął rękawy obszernej szarej bluzy z kapturem na kostki, pozostawiając odsłonięte tylko opuszki palców.
„Mamo, on nie przyjdzie” – mruknął Ethan beznamiętnym głosem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
