Dziewczynki dopiły mleko.
Gospodyni przyniosła złożone ręczniki.
Jeden z ogrodników przeszedł przez podwórko. Wszystko wydawało się boleśnie normalne.
Przez kilka minut Emiliano poczuł się niemal głupio.
Może Patricia się myliła.
Może pozwolił, by podejrzenia sprawiły, że wydał się mniejszy, niż by chciał.
Może siedział w ciemnym pokoju, szpiegując niewinną kobietę, bo strach go osłabił.
Potem drzwi wejściowe zamknęły się po raz ostatni, gdy ostatni poranny pracownik przeszedł przez korytarz.
I Patricia pojawiła się w salonie.
Zmiana w jej twarzy była natychmiastowa.
Żadnego ciepłego uśmiechu.
Żadnego wyrafinowanego wdzięku.
Żadnego słodkiego, wyrozumiałego zachowania narzeczonej.
To było jak obserwowanie maski zsuwającej się z jej twarzy w czasie rzeczywistym.
Całe jej ciało się zmieniło.
Słodycz zniknęła z jej twarzy, zastąpiona czymś chłodniejszym. Czymś ostrym. Zirytowanym. Niecierpliwym. Okrutnym.
Emiliano pochylił się do przodu.
Na ekranie Daniela siedziała na dywanie z otwartą książką na kolanach. Martina siedziała obok niego, ściskając pluszowego królika.
Patricia podeszła powoli.
„Co ci mówiłam o siedzeniu tutaj?” – warknęła.
Obie dziewczyny skoczyły.
Nie byli przestraszeni.
Uwarunkowani.
To właśnie mroziło krew w żyłach Emiliano.
To nie były dzieci, które po raz pierwszy zareagowały na podniesiony głos.
To były dzieci, które dokładnie wiedziały, co ich czeka.
Daniela natychmiast zamknęła książkę. Martina spuściła wzrok.
Patricia wyrwała królika z rąk dziewczynki i rzuciła go na sofę.
„Mam już dość powtarzania się” – powiedziała. „Kiedy twojego ojca nie będzie w pobliżu, zrobisz to, co powiem za pierwszym razem”.
Wargi Martiny zadrżały.
Daniela podeszła odrobinę bliżej do siostry.
A w pokoju monitorującym Emiliano na chwilę wstrzymał oddech.
Ponieważ jego córki nie zachowywały się jak dzieci, które karci przyszła macocha.
Zachowywali się jak dzieci, które się go boją.
Wtedy Rosa weszła do pokoju.
Prawdopodobnie słyszała głos Patricii z korytarza.
Weszła ostrożnie, bez agresji i konfrontacji, po prostu chroniąc je na tyle, by stanąć między Patricią a dziewczynami, nie będąc zauważoną.
„Panno Patricio” – powiedziała łagodnie Rosa – „dziewczyny nie zrobiły nic złego”.
Patricia odwróciła się w jej stronę tak szybko, że aż wydało jej się to agresywne.
„Czy pytałam cię o zdanie?”
Rosa pozostała nieruchoma.
„Nie, proszę pani.”
„Zapamiętaj więc swoje miejsce.”
W pokoju zapadła cisza.
Na ekranie Daniela wyciągnęła rękę do Martiny.
Emiliano wpatrywał się w ten drobny szczegół dłużej niż cokolwiek innego.
Nie chodziło o kłótnię.
To nie jest twarz Patricii.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
