Pamiętał nawet, że moja 15-letnia córka, Chloe, uwielbiała lody miętowo-czekoladowe i często przynosiła jej kufel piwa.
Po kilku miesiącach mama zaczęła przypominać mi tę, którą myślałam, że straciliśmy po śmierci taty.
Kupiła czerwoną sukienkę.
Znów zaczęła używać perfum.
Czasami uśmiechała się do telefonu jak nastolatka.
Chciałem polubić Richarda.
Naprawdę tak zrobiłem.
„O której godzinie przyjedzie?” – zapytałem.
„Pięć. I znowu będzie musiał wyjść o 19:30, więc jedzmy o szóstej”.
Zatrzymałem się w połowie drogi do schodów.
„Znowu o siódmej trzydzieści?”
„Avery.”
„Nic nie powiedziałem.”
„Powiedziałeś to swoją twarzą.”
Na dole Chloe nakrywała do stołu talerzami mamy, tymi, których używała tylko wtedy, gdy przychodzili goście.
Moja córka miała kości policzkowe odziedziczone po babci, uparty podbródek po ojcu, a ostatnio obserwowała Richarda z coraz większą podejrzliwością.
„Kopciuszek przyjdzie na kolację” – oznajmiła Chloe, składając serwetkę w coś, co tylko mgliście przypominało łabędzia.
„Bądź miły.”
„Jestem miły. Po prostu mówię. Ten facet żyje jak Kopciuszek.”
„Chloe.”
„Co?! On tak robi! W każdą niedzielę, bum, 19:30, wylatuje za drzwi, jakby dynia miała zaraz wybuchnąć”. Przyjrzała się wygiętej serwetce. „A tak w ogóle, to tylko pół żartem”.
Prawie go broniłem.
Potem przestałem.
Ponieważ nie myliła się.
Przez sześć miesięcy Richard przychodził do nas na niedzielny obiad i ani razu nie został dłużej niż do 19:30
Zawsze zachowywał się uprzejmie, kiedy odchodził.
I zawsze miał jakieś wytłumaczenie.
Problemem było to, że wyjaśnienia zmieniały się co tydzień.
„Przygotuj szklanki z wodą” – powiedziałem.
“Ugięcie…”
Spojrzałem na nią.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
