CZĘŚĆ 2
Przez jedną sekundę nikt się nie poruszył.
Biała rękawiczka oficera dotykała ronda czapki, świeża i nieruchoma w jasnych światłach Sali Weteranów. Jego twarz była nieznana prawie wszystkim w pomieszczeniu, ale nie mnie. Widziałem ją w świetle jarzeniówek centrum dowodzenia o trzeciej nad ranem, słyszałem jego spokojny głos w sali pełnej zaniepokojonych ludzi, gdy złe informacje docierały szybciej niż zdrowy rozsądek. Kapitan Elias Mercer nigdy nie marnował ruchu.
Kiedy więc zasalutował mi w trakcie ceremonii na cześć mojego ojca, nie był dramatyczny.
Chciał coś udowodnić.
Moja ręka uniosła się, zanim zdążyłem się nad tym zastanowić. Pamięć mięśniowa niosła mnie przez salut zwrotny, choć palce drżały mi na czole. Wokół nas skrzypiały krzesła. Ktoś cicho westchnął. Konferansjer stał nieruchomo przy mikrofonie z półotwartymi ustami.
Kapitan Mercer pierwszy opuścił rękę.
„Komandorze poruczniku Hayes” – powiedział, a jego głos był na tyle wyraźny, że dotarł do pierwszego rzędu. „Czy mogę z panem porozmawiać przed prezentacją?”
Pokój wokół mnie zmienił kształt.
Szepty zamieniły się w ciszę. Twarze, które wcześniej były zaciekawione, stały się niepewne. Gladys stała przy bocznym przejściu, trzymając stos programów, a jej uśmiech brzmiał gdzieś pomiędzy zdziwieniem a niepokojem.
Przełknąłem ślinę. „Mam pozwolenie, Kapitanie.”
Dziwnie było tak mówić w sali paradnej, pod papierowymi chorągiewkami i przy pożyczonych światłach scenicznych, ale była to jedyna odpowiedź pasująca do tej chwili.
Mój ojciec wstał z krzesła na scenie. Jego dłonie chwyciły ramiona, jakby potrzebował ich, żeby utrzymać się w pozycji pionowej.
Kapitan Mercer zwrócił się do niego. „Panie Hayes, proszę wybaczyć przerwanie. Polecono mi przybyć cicho, ale wydaje mi się, że doszło do nieporozumienia w sprawie pańskiej córki”.
Gladys natychmiast wystąpiła naprzód. „Kapitanie, jestem pewna, że cokolwiek to jest, może poczekać do zakończenia programu. Dziś chodzi o Roberta”.
„Tak” – powiedział spokojnie kapitan Mercer. „Właśnie dlatego tu jestem”.
Coś w jego głosie kazało jej się zatrzymać.
Konferansjer odchrząknął. „Panie i panowie, może powinniśmy…”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
