Dwa tygodnie wcześniej Richard pospieszył się, ponieważ według niego hydraulik miał przyjść do jego domu o 21:00
Nawet mama wyglądała na zdezorientowaną.
Richard się roześmiał, ale coś w jego oczach się zwęziło.
W następną niedzielę o 7:25 miał już skórzaną torbę pod pachą.
W tym tygodniu powodem był jego sąsiad.
„Pan Mendez nie może otworzyć tabletek na nadciśnienie. Artretyzm. Powiedziałem mu, że wpadnę.”
„To takie miłe z twojej strony” – powiedziała mama ciepło.
„Tak słodko” – powtórzyłem.
Chloe kopnęła mnie pod stołem.
Pięć minut później Richarda już nie było.
W tym samym czasie.
Tę samą torbę trzyma pod pachą.
W każdą niedzielę.
Dokładnie jak w zegarku.
Kiedy skończyliśmy zmywać, zapędziłem mamę do zlewu.
„Mamo, mogę cię o coś zapytać, żebyś się nie zdenerwowała?”
„To zazwyczaj świetny początek, Avery.”
„Spotykasz się z tym mężczyzną od sześciu miesięcy. Byłaś w jego domu? Chociaż raz? Widziałaś jego kuchnię? Jego kanapę? Jego skrzynkę pocztową?”
Odkręciła kran mocniej.
„On jest osobą prywatną.”
„On jest wymijający.”
„Jest różnica.”
„Naprawdę? Bo Chloe już dwa razy mówiła, że widziała, jak skręca na południe po kolacji, a podobno mieszka 20 minut drogi na północ.”
Ramiona mamy zesztywniały.
Postawiła talerz z brzękiem głośniejszym, niż było to konieczne.
„Ufam mu, Avery.”
„Mamo, ja też chcę mu zaufać. Chcę tego dla ciebie. Ale dorosły mężczyzna bez żony, dzieci, współlokatora i bez powodu, żeby gdziekolwiek być o 19:30 w niedzielę…”
„Może ma jakieś powody, o których na razie nie muszę wiedzieć”.
„Właśnie w tym tkwi problem.”
W końcu na mnie spojrzała.
Pod jej postawą obronną dostrzegłem coś jeszcze.
Ona też to zauważyła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
