„Oczywiście, że tak. Pamiętasz, co zamówiłeś tamtego pierwszego wieczoru?” – zapytał.
„Najtańsza rzecz w menu. Wstydziłem się przyznać, że pominąłem lunch, żeby móc pozwolić sobie na kolację”.
Od chwili, gdy przekroczyłam próg, nie przestawałam się uśmiechać.
„Zgadłem. Widziałem, że zerkasz na moje frytki.”
Zaśmiałam się i rzuciłam w niego serwetką.
“Nigdy nic nie powiedziałeś.”
„Nie chciałem cię zawstydzić” – powiedział cicho. „Chciałem tylko, żebyś została”.
Coś w jego głosie sprawiło, że moje serce zwolniło.
Sięgnął do kieszeni flanelowej koszuli i położył na stole, pomiędzy naszymi papierowymi kubkami, mały aksamitny woreczek.
“Chciałam tylko, żebyś został.”
Przestałem żuć.
“Samuel…”
„Po prostu otwórz. Proszę.”
Moje palce drżały, gdy luzowałam sznurek.
Prosty srebrny pierścionek wsunął się w moją dłoń, odbijając tanie, żółte światło restauracji.
„Pewnego dnia kupię ci kolejny, jeśli nadal będziesz go chciał” – powiedział łamiącym się głosem. „Ale to właśnie ten chcę zacząć naszą wieczność. Czy…?”
Prosty srebrny pierścień wsunął się w moją dłoń.
„Tak” – wyszeptałam, zanim zdążył zapytać.
„Nawet nie skończyłem.”
„Nie obchodzi mnie to. Tak.”
Zaśmiał się, a ja zobaczyłem, jak jego oczy zrobiły się szkliste.
Wsunął pierścionek na mój palec, a ja poczułam, że nic w moim życiu nie wydawało się bardziej realne.
***
W niedzielę jechałam do rodziców, mając już zdjęcie wyświetlone na telefonie.
Wsunął mi pierścionek na palec.
Cały ranek ćwiczyłem, co powiem.
Powtarzałam sobie, że zobaczą, jak bardzo jestem szczęśliwa, i że to wystarczy.
Myliłem się.
Moja matka wyrwała mi telefon z ręki w chwili, gdy wypowiedziałam słowo „zajęty”.
Jej wzrok przesunął się po obrazie, a usta pomalowane szminką wykrzywiły się w coś brzydkiego.
„Oświadczył się w RESTAURACJI FAST-FOOD?” – prychnęła. „Nie było go stać nawet na prawdziwy dom?”
Myliłem się.
“Mamo, proszę.”
„Spójrz na opakowania. Spójrz na śmieci na stole.”
Mój ojciec podszedł i wziął od niej telefon.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
