Mój ojciec uśmiechnął się pod nosem, patrząc na mój garnitur. „Eleganckie ciuchy nie ukryją twojej bezwartościowości”.
Kilku pracowników znajdujących się w pobliżu od razu poczuło się nieswojo.
Rachel z dumą skrzyżowała ramiona. „Tata powiedział nam, że jakimś cudem tu pracujesz”.
Prawie się uśmiechnąłem.
Jakoś.
Ciekawy wybór słów.
Po czym Rachel dodała z dumą: „Tak naprawdę przyszłam tu na rozmowę kwalifikacyjną w sprawie awansu”.
To przykuło moją uwagę.
Przyjrzałem się jej uważnie.
Rachel pracowała w regionalnym dziale administracyjnym NexusLoop.
Nie miała pojęcia, kto jest właścicielem firmy.
I najwyraźniej moi rodzice też tak myśleli.
Moja matka podeszła bliżej, jej głos był zimny. „Powinieneś się wstydzić, skoro porzuciłeś rodzinę”.
Spojrzałem na nią z niedowierzaniem.
Porzucić?
Wyrzucili dziecko.
Nagle skaner identyfikatorów firmowych Rachel zapiszczał na czerwono.
Odmowa dostępu.
Zmarszczyła brwi. „Co do…”
Dokładnie w tym momencie przez główne drzwi wyszli pracownicy działu kadr i ochrony.
Rachel wyglądała na zdezorientowaną.
Potem spokojnie wypowiedziałem słowa, które pozbawiły barwy ich twarze.
„Twoja kochana córka?”
Zatrzymałem się na chwilę.
“Zwolniony.”…
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
