Wilgoć przywarła do kołnierzyka mojego munduru.
Ścisnąłem pustą skórzaną uprząż, ciężki, podwójnie szyty element wyposażenia, który kosztował departament osiemdziesiąt pięć dolarów, a teraz był bezużyteczny w mojej dłoni.
Gerald szedł pół kroku za mną.
Stuknął ciężką metalową latarką o udo, a miarowy klik wyznaczał rytm naszych kroków.
„Sygnał namierzający zanikł tuż przy pochylni, komandorze” – powiedział Gerald szybkim i cienkim głosem.
„Gdyby skoczył, mógłby znaleźć się gdziekolwiek w wodzie.”
„Delta nie skacze z doków, Gerald” – powiedziałem.
Poprawiłem czarny skórzany pasek zegarka, zaciągając go o jedną dziurkę mocniej.
Pies nigdy wcześniej nie zgubił obroży, nie mówiąc już o ucieczce z bezpiecznego kojca.
W porcie panowała gęsta, szara mgła, która ograniczała widoczność do dziesięciu jardów.
Dalej, blisko krawędzi doku, pojawił się zarys publicznej ławki.
Siedział tam mężczyzna, zgarbiony, ubrany w wyblakłą oliwkową kurtkę polową.
Obok jego butów siedział zupełnie nieruchomo duży owczarek niemiecki.
Zatrzymałem się dziesięć stóp dalej.
„Panie, proszę odsunąć się od psa” – powiedziałem.
„Trzymaj ręce w miejscu, w którym mogę je widzieć.”
Mężczyzna nie poruszał się szybko.
Powoli pocierał prawym kciukiem starą bliznę na dłoni, nie odrywając wzroku od wody.
„On nie robi nic złego, panie oficerze” – powiedział mężczyzna.
Delta nie przechyliła się i nie wróciła na moją stronę.
Zamiast tego wstał i ustawił się między ławką a nami.
Wydał z siebie niski, wibrujący pomruk skierowany prosto na mnie.
„Dowódco” – mruknął Gerald.
Snop światła jego latarki lekko zadrżał, gdy kierował go na klatkę piersiową psa.
„On nie uznaje rozkazu”.
Na ten dźwięk poczułem ucisk w piersi.
Delta przeszedł intensywne szkolenie posłuszeństwa przez kilka miesięcy, jednak jego postawa była całkowicie defensywna.
Chronił nieznajomego.
„Spokojnie, chłopcze” – powiedział mężczyzna.
Jego głos był powolny i miękki, z południowym akcentem, który natychmiast uciszył zwierzę.
„Oni po prostu wykonują swoją pracę”.
„Proszę się przedstawić” – powiedziałem, robiąc krok naprzód.
„Ernesto” – powiedział mężczyzna.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
