Mogłem je otworzyć.
Mogłabym je zamknąć.
Chodziło o to, żeby nie trzymać wszystkich na dystans na zawsze.
Chodziło o to, żeby nie wpuszczać ludzi bez pukania.
W październiku Keaton zadzwonił z numeru, którego nie rozpoznałem.
Odpowiedziałem, bo myślałem, że chodzi o aptekę.
Kiedy usłyszałem jego głos, prawie się rozłączyłem.
„Arden” – powiedział szybko – „nie dzwonię, żeby prosić o pieniądze”.
To mnie zatrzymało.
Brzmiał inaczej. Mniejszy. Zmęczony. Nie dość ogładzony, żeby manipulować, choć nauczyłam się nie ufać łagodności tylko dlatego, że brzmi smutno.
„Jestem w programie sądowym” – powiedział. „Częścią tego jest zadośćuczynienie. Ale nie dzwonię dlatego, że mi kazali. Dzwonię, bo jestem ci to winien”.
Nic nie powiedziałem.
Wziął głęboki oddech.
„Przepraszam. Za dom. Za długi. Za to, co powiedziałam. Za to, że pozwoliłam mamie i tacie traktować cię tak, jakbyś istniał tylko po to, żeby po nas sprzątać. Wiem, że „przepraszam” niczego nie naprawi. Po prostu musiałam to powiedzieć, nie prosząc cię o nic później.”
Zamknąłem oczy.
„Dziękuję” – powiedziałem. „Wierzę, że dzisiaj tak myślisz. Nie jestem gotowy na związek z tobą”.
“Ja wiem.”
„Może kiedyś. Może nie.”
„To uczciwe.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
