Część 2

Kiedy Hannah odwiozła mnie z powrotem na Hawthorne Lane, moje ręce na kolanach zdrętwiały.

Okolica wyglądała dokładnie tak, jak zawsze: przystrzyżone trawniki, ciche podjazdy, flagi zwisające z ganków, zraszacze tykające w idealnym rytmie. Nasz dom stał pośrodku bloku, z białymi kolumnami i bladoniebieskimi okiennicami, udając, że nic się nie dzieje. Tylko żółta policyjna taśma na drzwiach wejściowych przełamywała tę iluzję.

Oficer Daniel Ruiz spotkał mnie przy podjeździe. Był po trzydziestce, miał spokojną twarz i zmęczone oczy, którym nic nie umykało.

„Emily Carter?” zapytał.

Skinąłem głową.

„Dziękuję za przybycie. Skontaktowano się z twoimi rodzicami?”

„Próbowałem do nich dzwonić” – powiedziałem. „Jadą na lotnisko w Chicago. Nie odbierają od wczoraj wieczorem”.

Vanessa odebrała raz, sycząc tylko: „Co zrobiłeś?”, po czym się rozłączyła.

Oficer Ruiz ostrożnie przeprowadził mnie przez drzwi wejściowe.

Dom wyglądał niewłaściwie pod każdym względem. Szuflady stały otworem. Poduszki były pocięte. Dekoracyjne talerze mojej mamy leżały roztrzaskane na twardym podłożu. Zdjęcia rodzinne na ścianie klatki schodowej były odwrócone, a wszystkie uśmiechnięte twarze wpatrywały się w farbę.

Buster, nasz stary golden retriever, leżał w pralni z miską wody obok siebie. Jego ogon słabo uderzał, gdy mnie zobaczył.

Uklęknąłem. „Hej, chłopcze. Przepraszam.”

Pachniał strachem i kurzem. Jego pojemnik z jedzeniem został przeciągnięty po podłodze, ale wciąż był zamknięty. Ktokolwiek się włamał, nie przyszedł go nakarmić.

Oficer Ruiz obserwował go w milczeniu. „Czy zna pan kogoś, kto spodziewałby się pana tutaj?”

„Moja rodzina” – powiedziałem gorzko.

„Ktoś spoza rodziny?”

Myślałem o współpracownikach, starych kolegach z klasy, sąsiadach. O nikim, kto napisałby moje nazwisko w domu obcej osoby.

Wtedy zobaczyłem notatkę.

Umieszczono je na środku stołu w jadalni niczym zaproszenie.

Emily miała tu być.

Pismo było ostre i nierówne, napisane czarnym markerem. Pod spodem znajdowała się druga linijka.

Zapytaj Richarda dlaczego.

Richard był moim ojcem.

Puls zaczął mi walić w uszach. „Co to znaczy?”

„Właśnie to musimy ustalić” – powiedział oficer Ruiz.

W tym momencie zadzwonił mój telefon. Tato.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!