Cofnąłem się oszołomiony.
„Nie rób tego, Diane. Nie zwalaj tego na niego. To dzieciak, który próbuje kochać twoją córkę pomimo najgorszej rzeczy, jaka ją spotkała”.
Odwróciła wzrok i szybko mrugnęła.
„Poczułem, że zaczyna mnie brać napad złości”.
Przejechał wózek z terkotem. Gdzieś na korytarzu zapiszczał pager lekarza.
„Nie rozumiesz” – powiedziała moja najlepsza przyjaciółka, ciszej już mówiąc. „Łatwiej będzie, jeśli po prostu to zobaczysz. Nie potrafię tego wytłumaczyć, stojąc tutaj. Próbowałam przez telefon i brzmiałam jak wariatka”.
„Pomóż mi zrozumieć po drodze. Bo znam cię od 20 lat i teraz cię nie poznaję”.
Ramiona Diane opadły, ale tylko odrobinę.
„Od tygodni, Rachel. Od tygodni widzę, jak wchodzi tutaj i rozśmiesza ją, każąc jej jeść i siadać. A ja stoję u stóp jej łóżka i nie mogę jej zmusić, żeby napiła się wody”.
“Nie rozumiesz.”
Spojrzałem na nią.
“Diane…”
„Aaron przychodzi z przekąskami, a moja córka promienieje. Przychodzę z jej ulubionym kocykiem, który miała, gdy miała sześć lat, a ona po prostu się przewraca.”
„To nie jego wina” – powiedziałem, broniąc syna.
„Wiem o tym” – wyszeptała moja przyjaciółka. „Wiem o tym. Ale świadomość tego nie sprawi, że przestanie boleć”.
Szybko otarła twarz grzbietem dłoni, jakby była zła z powodu własnych łez.
„A dziś, dziś coś zrobił, a ja nawet nie mogłam… Nie mogłam znaleźć słów w telefonie”.
“Ona po prostu się przewraca.”
Diane znowu ruszyła, tym razem szybciej, jej buty skrzypiały na wypolerowanej podłodze. Dotrzymałem jej kroku.
„Zazdrościłam 17-latkowi” – powiedziała niemal do siebie. „Zazdrościłam mu, bo potrafił zrobić coś, czego ja nie potrafię. Wiesz, jakie to uczucie? Mieć żal do osoby, która utrzymuje twoje dziecko przy życiu?”
Nie wiedziałem, co powiedzieć. Sięgnąłem po jej łokieć, a ona pozwoliła mi go przytrzymać przez sekundę, po czym się odsunęła.
“To nieprawda, że taka jesteś, Diane.”
„Taka już byłam” – powiedziała, wzdychając. „I nienawidzę tego”.
Zatrzymaliśmy się przed pokojem 412.
“Byłem zazdrosny.”
W środku rozbrzmiewał śmiech, prawdziwy, zaskakujący, łamiący serce śmiech! Śmiech Lily był taki, jakiego nie słyszałam od miesięcy!
Diane położyła rękę na drzwiach. W końcu spojrzała na mnie, jej oczy zaszły łzami.
„Próbowałam przekonać samą siebie, że on chce z niej zrobić widowisko” – wyszeptała.
„Ale posłuchaj jej, Diane. On ją oddaje sobie samej” – odpowiedziałem.
Jej głos się załamał.
“Już to słyszę.”
Otworzyła drzwi, a ja wstrzymałam oddech, przechodząc przez nie.
W końcu na mnie spojrzała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
