Zamarłam. Kelner przechodzący za nami zwolnił. Cała krew zniknęła z twarzy Harolda jednym długim pociągnięciem, jak zasłonięty rolet. Zbyt szybko postawił Mię na płytkach. Potknęła się o pół kroku, odzyskała równowagę i wskazała prosto na niego.
„Mamo, ale tata tam jest. Patrz! Musisz go uratować!”
Wszyscy się odwrócili. Mężczyzna stojący przy barze zatrzymał się w pół zdania. Poczułem, jak moje policzki robią się czerwone, i to wcale nie z powodu letniego powietrza.
„Kochanie, kochanie, chodź tu”. Uklękłam i przyciągnęłam Mię do siebie, wygładzając jej włosy i szepcząc jej bzdury w loki. „Harold, tak mi przykro. Tęskni za tatą. Czasami po prostu… mówi różne rzeczy”.
Harold skinął głową, ale tak naprawdę nie patrzył na mnie. Patrzył na ziemię między nami. „W porządku. W porządku, Alison. Dzieciaki, prawda?” Potem cofnął się – tylko o krok, ale zarejestrował to jako zamknięcie drzwi. „Przepraszam na chwilę”. Podszedł do drugiego końca basenu, gdzie lampki wisiały niżej.
„Chodź, kochanie. Kupimy ci ciasteczko”. Zaprowadziłem Mię do stołu z deserami, posadziłem ją na leżaku i włożyłem jej do ręki cytrynowy kwadracik. Jadła go powoli, machając nogami, znów spokojna, jakby nic się nie stało. Ale ja nie mogłem się tego pozbyć. Tej bladości. Tego, jak prawie ją upuścił.
„Żal” – mruknęłam do siebie. „Dzieci i żal. Tylko tyle”.
Tyle że to nie był szok, jaki powinien wywołać dziwny komentarz dziecka. To był szok, jaki odczuwa człowiek, gdy ktoś nieumyślnie powiedział dokładnie to, czego się bał usłyszeć.
Część czwarta: „Dla rodziny?”
Głos Rachel z biurowej kuchni znów przemknął mi przez głowę. Jak to może wpłynąć na twoją pozycję w firmie? Wstałem, kazałem Mii zostać z panią Peterson z księgowości i poszedłem w stronę rogu, gdzie zniknął Harold.
Mój szef stał przy pergoli z Benjaminem, swoim wspólnikiem, obaj trzymając w rękach świeże drinki. Harold stał do mnie tyłem. Zwolniłem, nie chcąc mu przeszkadzać, czekając na naturalną przerwę, by ponownie przeprosić.
Głos Benjamina napłynął, ciepły i lekko drwiący. „A remont? Naprawdę robisz całą przebudowę drugiego piętra? Dla rodziny? Harold, daj spokój. W końcu się do nas przyzwyczaiłeś?”
Nie słyszałem odpowiedzi Harolda – cichej, mamroczącej, krótkiej. Ale widziałem, jak jego ramiona zaciskają się pod lnianą marynarką – taki spokój, jaki człowiek odczuwa, gdy pytanie trafia zbyt mocno w sedno.
Coś mi podeszło do gardła. Odbudowa drugiego piętra. Dla rodziny. Harold nie miał rodziny. Nigdy się nie ożenił ani nie miał dzieci. Jego rodzice mieszkali w Arizonie. Jego siostra mieszkała w Bostonie z trójką nastolatków, których nie dałoby się złapać martwych w jego pokoju gościnnym. Kim więc była ta rodzina?
Stałem tam, trzymając serwetkę koktajlową, której nie pamiętałem, żebym brał, i poczułem, jak ziemia pod pokładem basenu lekko się przechyla. Odwróciłem się z powrotem do Harolda, a wspomnienie jego zmęczonej twarzy na słowa Mii wyostrzyło się w coś, czego nie chciałem jeszcze nazwać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
