„Co robimy?”
„Dziś nie składamy dokumentów”.
Mrugnęłam.
“Dlaczego nie?”
„Bo w chwili, gdy złożymy wniosek, on będzie wiedział, że ty wiesz”.
Przesunęła w moją stronę kilka dokumentów.
„Zamrażamy po cichu, co się da. Śledzimy przelewy zagraniczne. Powiadamiamy odpowiednie osoby, gdy nadarzy się ku temu okazja”.
“Gdy?”
Eleanor spojrzała na swój kalendarz.
„Za dwa tygodnie. Firma twojego męża organizuje doroczną galę charytatywną w Sterling Grand Hotel.”
Wiedziałem o tym dobrze.
W spotkaniu uczestniczyli wszyscy starsi partnerzy, główni klienci, inwestorzy i członkowie zarządu.
Eleanor znów się uśmiechnęła.
„My mu tam serwujemy.”
Przez czternaście dni byłam żoną, którą Julian uważał za skutecznie oszukaną.
Zrobiłem kawę.
Zapytałem o pracę.
Uśmiechałem się do żartów, które mnie obrzydzały.
Pozwoliłam mu pocałować mnie w czoło.
Każdego wieczoru rozmawiał o pieniądzach.
„Fundusz na studia Leo radzi sobie naprawdę dobrze”.
“Dobry.”
„Prawdopodobnie powinniśmy ograniczyć wydatki w następnym kwartale”.
“Absolutnie.”
„Chcę tylko zapewnić bezpieczeństwo naszej rodzinie”.
“Ja wiem.”
Czasami zastanawiałem się, czy wierzył we własne czyny.
Podczas gali Julian miał na sobie specjalnie skrojony smoking.
Wyglądał na pewnego siebie.
Udany.
Niedotykalny.
Victoria wzięła udział w spotkaniu jako członek młodszego komitetu wykonawczego.
Miała na sobie szmaragdową suknię.
Mój szafirowy naszyjnik wisiał pod jej blond włosami.
O godzinie dziewiątej na scenie pojawił się partner zarządzający Harrison Vance.
Setki gości ucichły.
Harrison rozpoczął prezentację rocznego raportu dotyczącego wzrostu finansowego firmy.
Julian stał z przodu, trzymając szampana.
Wyglądał dumnie.
Następnie Harrison powiedział: „A teraz specjalna prezentacja przygotowana przez rodzinę naszego starszego wspólnika ds. audytu, Juliana Sterlinga”.
Uśmiech Juliana zniknął.
Odwrócił się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
