Malutki, czerwony półksiężyc, wyraźny jak dzień, za prawym uchem naszej córki.
Potem spojrzałem na śpiące dziecko w łóżeczku. Jej ucho było całkowicie czyste.
Daniel wyszeptał moje imię.
Już sięgałem po telefon.
CZĘŚĆ 3 — „To nie jest możliwe”
Zadzwoniłam na oddział położniczy o 2:31 w nocy – pamiętam dokładnie godzinę, bo patrzyłam na zegarek, kiedy dzwonił. Pielęgniarka spisała moje dane, kazała mi czekać, a w końcu odezwała się pielęgniarka dyżurna.
„Pani Morgan, procedury bezpieczeństwa noworodków sprawiają, że przypadkowe wypisanie dziecka z niewłaściwej rodziny jest niezwykle mało prawdopodobne”.
„Niezwykle mało prawdopodobne nie jest tym samym, co niemożliwe”.
„Każde niemowlę ma identyfikator pasujący do matki…”
„Dziecko w moim domu ma obrączkę z moim imieniem. Wiem o tym. Mój syn widział, jak ktoś odwiózł moją córkę i wniósł do mojego pokoju kolejne dziecko. Mam zdjęcia. Dziecko, które urodziłam, miało znamię za prawym uchem. Dziecko w moim domu nie”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
