Obok mnie zatrzymał się kelner, na jego twarzy odmalował się wyraz współczucia.
Uśmiechnęłam się. „Dziękuję. Sałatka jest wyśmienita.”
Nie było.
Na moich kolanach, pod serwetką w kolorze kości słoniowej, telefon zawibrował raz. Pojawiła się wiadomość od mojego prawnika.
Środki zamrożone. Powiadomienie gotowe. Czekam na Twój sygnał.
Spojrzałem w stronę panny młodej.
Celeste śmiała się teraz, przyjmując komplementy na temat swojej kliniki Voss Aesthetics, imperium, które z upodobaniem nazywała „samodzielnym”. Okładki magazynów nazywały ją wizjonerką. Inwestorzy mówili o niej, że jest niepokonana.
Uważałem, że jej umowa pożyczki jest niepodważalna.
Trzy lata temu, gdy jej klinika tonęła w długach i żaden bank nie chciał się z nią skontaktować, wkroczył anonimowy fundusz inwestycyjny. Dwadzieścia milionów dolarów. Dług konwertowalny. Klauzula przyspieszonego zwrotu. Gwarancje osobiste ukryte pod maską olśniewającej pewności siebie.
Nigdy nie zapytała, kto jest właścicielem funduszu.
Aroganccy ludzie rzadko spoglądają w dół na tyle długo, by dostrzec pułapkę pod swoimi stopami.
Adrian przykuł moją uwagę i uśmiechnął się ironicznie.
Otarłam usta serwetką i odwzajemniłam uśmiech.
Część 2
Kolacja została podana pod srebrnymi kopułami, a każdy talerz kosztował więcej niż czynsz za moje pierwsze mieszkanie. Adrian zadbał o to, żeby mój dotarł na koniec.
„Specjalny posiłek dla byłej żony” – zawołał od stołu. „Porcja w przystępnej cenie”.
Znów rozległ się śmiech.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
