Spojrzałem na gości, na ich klejnoty, na ich głód, na ich nagłą ciszę. „Dr Voss zbudowała swoje imperium dzięki anonimowej pożyczce pomostowej, którą osobiście gwarantowała. Zafałszowała też przychody, przelała fundusze kliniki na wydatki ślubne i wykorzystała kapitał inwestorów na zakupy niezwiązane z działalnością gospodarczą”.
Celeste pokręciła głową. „Nie możesz tego udowodnić”.
„Mój zespół kryminalistyczny już to zrobił”.
Adrian chwycił kartkę. Oczy mu się wyszły z orbit. „Mara jest właścicielką funduszu?”
„Właściciel większościowy” – powiedziałem. „A twój podpis widnieje na dwóch gwarancjach sprzedawcy, Adrianie. Odważny wybór, zważywszy na to, że w naszym rozwodzie ogłosiłeś niewypłacalność”.
Jego matka sapnęła.
Usunąłem drugi dokument. „Mój prawnik ponownie otwiera sprawę ugody. Pierścionek, miesiąc miodowy, depozyt za penthouse – dziękuję za udokumentowanie wszystkiego”.
Celeste rzuciła się do mikrofonu. „Ona jest zazdrosna!”
Podeszłam bliżej. „Nie. Byłam zazdrosna lata temu, kiedy jeszcze myślałam, że to, że mnie wybrał, oznacza, że jestem wartościowa”.
Twarz Adriana się skrzywiła. „Ty mały, mściwy…”
„Dokończ to zdanie” – powiedziałem – „a mój prawnik doda do akt oskarżenia zarzut nękania”.
Ochrona podeszła do niego zanim on zdążył podejść w moją stronę.
Potem przybył kierownik hotelu z poważnym wyrazem twarzy. „Doktorze Voss, panie Hale, musimy omówić zaległe należności, zanim impreza ruszy dalej”.
Orkiestra przestała grać.
To był dźwięk, na który czekałem.
Nie krzyczę. Nie płaczę.
Konsekwencje.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
