„Będziemy tu mieszkać!” Mój mąż przyprowadził swoją kochankę do naszego trzypokojowego mieszkania, myśląc, że wyjdę. Usiadłam w salonie.

„Będziemy tu mieszkać!” Mój mąż wprowadził swoją kochankę do naszego trzypokojowego mieszkania, myśląc, że wyjdę. Usiadłam w salonie.
„To Karina. I dopóki nie sfinalizujemy rozwodu i sprzedaży mieszkania, będzie tu mieszkać” –
powiedział Ilja spokojnie, jakby na wyczucie, stawiając dwie ciężkie walizki na wycieraczce. Zerknął lekko ponad głową Ałły, unikając kontaktu wzrokowego. Za nim młoda kobieta w lekkim kaszmirowym płaszczu nerwowo przestąpiła z nogi na nogę. Zacisnęła szalik i spojrzała na Ałłę z ledwo skrywaną buntowniczą miną, mieszanką wyższości i odrobiny strachu.
Ałła stała w drzwiach kuchni z wilgotną gąbką w dłoni – właśnie umyła blat po obiedzie. W mieszkaniu pachniało pieczonym kurczakiem i czosnkiem. Ałła spojrzała na walizki, potem na męża, z którym mieszkała od dwudziestu pięciu lat, a w końcu na jego partnera.
„Mieszkanie jest współwłasnością. Zostało sprywatyzowane między trzy osoby” – dodał szybko Ilja, interpretując milczenie żony jako oznakę słabości. „Trzecie prawnie należy do mnie. Mam pełne prawo przyprowadzać tu, kogo chcę. Jeśli ci się nie podoba, możesz iść do matki. Nie zabraniam ci tego”.