„Czy on jest dla nich dobry?”
Ścisnęło mnie w gardle.
“Tak.”
“Dobry.”
Jedno słowo.
Ale słyszałem ból, który się za tym krył.
Spojrzałem na kuchenny stół.
Tak wyglądało teraz moje życie.
Zwykły.
Niechlujny.
Cenny.
„Co będzie dalej?” zapytał Luca.
“Nie wiem.”
„Chcę ich poznać.”
Spodziewałem się tego.
Mimo wszystko poczułem ucisk w żołądku.
“Jeszcze nie.”
„Nia.”
„Dowiedzieli się dzisiaj, że miałam męża przed Marcusem. To już dużo.”
„Dowiedzieli się tego, bo im nigdy tego nie powiedziałeś”.
“Ja wiem.”
„Nie karz mnie za swoją tajemnicę.”
„Nie karzę cię.”
„Wydaje się to zadziwiająco podobne”.
Odsunąłem się od stołu.
„Właśnie tego się obawiam”.
“Co?”
„Zamieniasz to w bitwę.”
„Poprosiłem o możliwość poznania moich dzieci”.
„A ja ci mówię, że potrzebują czasu”.
Kolejna pauza.
Wtedy Luca ostrożnie zapytał: „Ile?”
“Nie wiem.”
„Nia.”
„Kilka dni.”
„To jest coś.”
Wydech.
„Kilka dni.”
“W porządku.”
Jego gotowość do wyrażenia zgody mnie zaskoczyła.
Luca nigdy nie akceptował niepewności tak łatwo.
Zanim się rozłączyliśmy, powiedział: „Jest jeszcze coś”.
Spiąłem się.
“Co?”
„Evelyn wie.”
Zamknąłem oczy.
„Założyłem.”
„Zapytała mnie, co zamierzam zrobić.”
„A co powiedziałeś?”
„Tego nie wiedziałem.”
Ogarnął mnie dziwny smutek.
Dla niej.
Dla niego.
Dla nas wszystkich.
„Ona zasługuje na szczerość” – powiedziałem.
“Tak.”
Coś w jego głosie wydawało się niedokończone.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
