Kenneth spojrzał na niego. „Dokumenty powiązane z kliniką leczenia niepłodności”.
Te słowa podziałały na mnie jak zimna woda.
Na chwilę korytarz zniknął.
Ściany. Pielęgniarki. Rodziny. Zadowolona mina Connora. Drżące ręce Melindy.
Widziałem tylko mały gabinet sprzed lat. Plastikowe krzesło. Pudełko chusteczek. Connora siedzącego obok mnie ze skrzyżowanymi ramionami, podczas gdy specjalista delikatnie wyjaśniał, że nasza ostatnia próba się nie powiodła.
Ponownie.
Pamiętam, że przeprosiłem.
To właśnie ta część wciąż mnie bolała. Nie zastrzyki, nie operacje, nie nadzieja, która pojawiała się co miesiąc w przebraniu strachu.
Pamiętam, że przepraszałam Connora, bo myślałam, że moje ciało go unieszczęśliwia.
„Jakie zapisy kliniczne?” zapytał Connor.
Kenneth zacisnął usta. „To nie jest odpowiednie miejsce”.
Connor podszedł bliżej. „Nie będziesz tak mówił o mojej rodzinie”.
Jego rodzina.
Słowo padło dokładnie tam, gdzie miało być.
Poczułem ukłucie, ale było ono słabsze niż kiedyś. Rok wcześniej to zdanie mogłoby coś we mnie otworzyć. Teraz tylko ujawniło go wyraźniej.
Zwróciłam się do pielęgniarki stojącej przy wózku.
„Czy mógłbyś zabrać ich do pokoju konsultacyjnego numer trzy?” – zapytałem.
Skinęła głową. „Oczywiście, doktorze Sinclair.”
Connor zmarszczył brwi. Nie znosił, gdy ludzie okazywali mi posłuszeństwo. Zawsze wolał, żebym był niepewny.
„To jest śmieszne” – powiedział.
„To prywatne” – odpowiedziałem. „Właśnie o to prosiłeś”.
Jego szczęka pracowała.
Przez chwilę myślałam, że odmówi, żeby tylko pokazać, że potrafi. Ale Melinda powoli wstała i położyła obie ręce na rączce wózka.
„Connor” – wyszeptała. „Proszę”.
Coś w jej głosie go zaniepokoiło.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
