Wiedziałem, co obliczał.

Szósty miesiąc ciąży.

Sześć miesięcy od tamtego deszczowego wtorku w jego kuchni, kiedy stałam w niebieskiej sukience, z tuszem do rzęs spływającym mi po twarzy i pytałam, czy mnie kocha, czy tylko mnie potrzebuje. Stał tam w milczeniu, uwięziony w swojej przeszłości, i w końcu powiedział, że nie wie, jak założyć rodzinę.

Więc wyszedłem na deszcz.

Trzy tygodnie później, siedząc sama w łazience, zdałam sobie sprawę, że nie zostawiłam tego życia w spokoju.

„Doktor Adelaide?” Głos Sophie przyciągnął mnie do siebie.

“Tak kochanie?”

„Jesteś ładna. Będziesz miała dziecko?”

Uśmiechnęłam się, mimo że bolała mnie pierś. „Tak. Dziecko urodzi się za jakieś dwa miesiące”.

„To takie fajne” – powiedziała Sophie. „Zawsze chciałam mieć młodszą siostrę”.

Za mną Elias wydał dźwięk tak cichy, że nikt inny go nie usłyszał.

Ale zauważyłem.

O dziesiątej wieczorem Sophie odpoczywała na górze, z małym gipsem i czystym skanem. Znalazłem Eliasa w ciemnym gabinecie, ściskającego parapet tak mocno, że aż zbielały mu kostki.

„Sophie jest w stabilnym stanie” – powiedziałem. „Powinna wrócić do domu rano”.

Odwrócił się powoli. „Czy dziecko jest moje?”

Pytanie było surowe, pozbawione wszelkiej jego zwykłej zbroi.

Moja ręka powędrowała do brzucha. „Twoja córka cię teraz potrzebuje”.

„Adelaide, proszę.”

„Nie” – powiedziałem, a głos mimowolnie mi drżał. „Nie wolno ci żądać odpowiedzi po stu osiemdziesięciu dniach milczenia”.

„Nie wiedziałem.”

„Nie spojrzałeś” – powiedziałem. „Chciałem, żebyś walczył za nas, Eliasie. Pozwoliłeś mi odejść”.

Jego twarz stężała, jakbym go zranił.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!