Ta rocznica rzeczywiście miała być ważnym kamieniem milowym, choć nie takim, jaki planowałem. Wracając do stołu, z każdym krokiem czułem się lżejszy.
Zanim dotarłem na swoje miejsce, z ofiary przeobraziłem się w stratega, gotowy odzyskać narrację, którą Ethan uważał za kontrolowaną. Wróciłem do stołu z nowym celem, z gracją wsuwając się na swoje miejsce.
Ethan ledwo zareagował na mój powrót, pogrążony w rozmowie po hiszpańsku z Marco o potencjalnej inwestycji w nieruchomości. Zauważyłem wyraźny dyskomfort Marco, jego wzrok przepraszająco utkwiony w mnie.
Czy ktoś chciałby się podzielić deserem? – zapytałem po angielsku, głosem spokojnym i przyjemnym.
Suflet czekoladowy jest tu spektakularny. Jasne, możemy się podzielić – odparł Ethan lekceważąco, po czym odwrócił się do Marca.
Jak to się mówi o tej nieruchomości. Mówiąc o tej nieruchomości, poczekałem na naturalną przerwę w rozmowie, po czym swobodnie zwróciłem się do kelnera, który podszedł po zamówienie deseru.
Me gustaría el suflet czekoladowy, por favour. Y tal vez un cafe con leche para acompañarlo.
Poproszę suflet czekoladowy i ewentualnie latte do niego. Moja hiszpańska wymowa była bezbłędna, a ton swobodny, jakby mówienie po hiszpańsku było najnaturalniejszą rzeczą na świecie.
Przy stole zapadła cisza. Kątem oka zobaczyłem, jak Ethan zamarł w pół ruchu, a jego kieliszek z bourbonem zawisł w połowie drogi do ust.
Claro, señorita. Excelente elección, kelner odpowiedział z uśmiechem. Oczywiście, panienko. Doskonały wybór.
Zwróciłem się do Tary, zachowując spokój. ¿Te gustaría compartir el postre conmigo?
To jest świetne. Czy zechciałbyś podzielić się ze mną deserem?
Jest całkiem duży. Oczy Tary rozszerzyły się ze zdziwienia.
Nie mówię po hiszpańsku – wyjąkała, patrząc zdezorientowana to na mnie, to na Marco. – Och, przepraszam – odpowiedziałam z delikatnym uśmiechem.
Zakładam, że skoro przy tym stole mówi się tak swobodnie po hiszpańsku, to wszyscy muszą go rozumieć. Sugestia wisiała w powietrzu.
Twarz Ethana zbladła, gdy dotarło do niego, co się stało. Postawił burbona na stole z ciężkim hukiem, a część bursztynowego płynu rozlała się po krawędzi.
Cassie, zaczął napiętym głosem. Nie wiedziałem, że mówisz po hiszpańsku.
Przerwałem, niewinnie przechylając głowę. ¿Que yo también?, mówisz po hiszpańsku?
Cóż za niespodzianka. Ja też.
Marco nagle zaczął intensywnie interesować się serwetką, unikając kontaktu wzrokowego ze wszystkimi. Jason i Kelsey wymienili zdezorientowane spojrzenia, wyczuwając nagłe napięcie, ale nie rozumiejąc jego źródła.
„Od kiedy mówisz po hiszpańsku?” – zapytał Ethan, starając się brzmieć swobodnie, choć w jego oczach malowała się panika. „Och, od jakichś 6 miesięcy” – odpowiedziałem lekko.
„Byłem na intensywnych zajęciach. Chciałem ci zrobić niespodziankę z okazji naszej rocznicy i oczywiście dostałem niespodziankę w zamian”.
Zwróciłem się do Marca. Przeszedłem na hiszpański.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
