Mój chłopak śmiał się ze mnie, bo pracowałam jako sprzątaczka w jego firmie, ale wkrótce tego żałował – Historia dnia

Bycie kobietą nigdy nie było łatwe, niezależnie od wieku, a XXI wiek nie był wyjątkiem. Niedawno straciłam pracę z powodu redukcji etatów i trudno mi było znaleźć nową.

Ale straciłam nie tylko pracę – dwa tygodnie temu straciłam również osobę, którą kochałam najbardziej, moją babcię.

Zawsze była moim wzorem do naśladowania. Kiedy byłam mała i ludzie pytali mnie, kim chcę zostać, gdy dorosnę, zawsze odpowiadałam: „Moją babcią”.

Była jedyną osobą, która naprawdę się o mnie troszczyła i prowadziła mnie przez życie. Moi rodzice zawsze byli zbyt zajęci pracą, żeby mnie zauważyć – często czułam się, jakbym dla nich nie istniała.

Czasami zastanawiałam się, po co dwójka pracoholików decyduje się na dziecko, ale nigdy nie otrzymałam odpowiedzi.

Z kolei moja babcia była odnoszącą sukcesy bizneswoman, ale zawsze znajdowała czas, żeby się mną zaopiekować.

Wspierała moje hobby, pomagała mi w szkole i pocieszała mnie, gdy potrzebowałam się wypłakać.

To dzięki niej stałam się kobietą, jaką jestem, i wiedziałam, że jest ze mnie dumna – ze wszystkiego w moim życiu. No, ze wszystkiego, oprócz jednej rzeczy.

Nie pochwalała wyboru mojego partnera. Adam i ja byliśmy razem od siedmiu lat. Kochałam go. On kochał mnie.

Tak mi się przynajmniej wydawało. Ale babcia marszczyła brwi za każdym razem, gdy go widziała.