Mój chłopak śmiał się ze mnie, bo pracowałam jako sprzątaczka w jego firmie, ale wkrótce tego żałował – Historia dnia

Uważała, że ​​Adam mnie ogranicza, że ​​mnie pomniejsza, chociaż nigdy się z tym nie zgadzałam.

Ostatnie dwa tygodnie były nie do zniesienia. Nie mogłam się pogodzić z jego śmiercią, a Adam nie okazał mi żadnego wsparcia.

Ciągle mnie pytał, kiedy znajdę pracę. Wyglądało na to, że nie miał pojęcia o moim bólu.

Na dodatek zaczął wracać do domu później, ciągle wpatrując się w telefon i coś przede mną ukrywając.

Pewnego wieczoru Adam rozpoczął swój zwyczajowy wykład na temat poszukiwania pracy. „Rozumiem, że utrata pracy jest trudna” – zauważył Adam – „ale nie można wiecznie siedzieć w domu”.

„Szukam ! ” – wykrzyknęłam. „Ale nikt nie chce zatrudnić kobiety w „tym wieku” – wieku, w którym zakładają, że pójdę na urlop macierzyński. Nie obchodzi ich, że nawet nie jestem mężatką!”

„To tylko wymówka” – odparł Adam. „Zawsze mówisz, że kobietom trudniej znaleźć pracę”.

„Bo tak jest !” – nalegałem.

„Właśnie zatrudniliśmy nowego tymczasowego menedżera w naszej firmie. Właściciel zmarł i jest problem z testamentem, ale ta kobieta ma dopiero trzydzieści lat, a już wszystko rozwala. A ty siedzisz w domu i narzekasz”.

„Moja babcia zmarła dwa tygodnie temu! Czego ode mnie chcesz?!” krzyknąłem.

„Chcę, żebyś znalazła pracę. Nie spotykam się z darmozjadem” – mruknął Adam, po czym wyszedł z salonu.

Zakryłam twarz dłońmi i wybuchnęłam płaczem. Nie wiedziałam, czy to z żalu, złamanego serca, czy z obu tych powodów. Byłam zmęczona, zmęczona ciągłym udowadnianiem swojej wartości.

Adam coraz częściej zasypiał. Stawał się coraz bardziej odległy, aż pewnego dnia poczułam jakiś zapach. Na jego skórze unosił się zapach kobiecych perfum.

Już doskonale wiedziałem, do kogo należy. Ciągle mówił o ich nowej dyrektorce, Sandrze.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!