Głos Chelsea złagodniał. „To dlaczego tylko ty nosisz cegły?”

Nie miałem odpowiedzi.

Tego wieczoru starałem się być miły bardziej niż zwykle.

Scott w końcu zarezerwował opłacony weekendowy koncert, a ja zaplanowałem małą kolację-niespodziankę na następny wieczór, żeby to uczcić. Zamówiłem jedzenie, kupiłem deser i zaprosiłem Chelsea i kilku znajomych.

O 10:30 wciąż siedziałem przy kuchennym stole, kończąc raport, który miałem oddać do ósmej rano następnego dnia. Oczy mnie piekły.

Scott siedział na kanapie i oglądał telewizję, a jego pudełka po jedzeniu na wynos walały się po stoliku kawowym. Worek na śmieci stał przywiązany przy tylnych drzwiach. Zlew był pełny.

„Scott?”

Nie odrywał wzroku od ekranu. „Tak?”

„Czy możesz wyrzucić te pojemniki i załadować zmywarkę przed pójściem spać? Naprawdę nie mogę się obudzić jutro w tym bałaganie”.

Westchnął. „Powiedziałem, że zrobię to później”.

„Mówiłeś to dwie godziny temu.”

„Relaksuję się, Ariana.”

„Potrzebuję tylko pomocy, Scott.”

Ściszył telewizor. „Przestań zachowywać się, jakbyś mną władał”.

Moja ręka znieruchomiała na krześle. „Co?”

„Zawsze mi mówisz, co mam robić.”

„Prosiłem cię, żebyś wyrzucał własne śmieci.”

Zaśmiał się raz, ostro i brzydko.

„Nie jesteś moją żoną, więc przestań oczekiwać, że będę się zachowywał jak twój mąż”.

W pokoju zapadła cisza.

Czekałem, aż mi to odda.

Nie, nie zrobił tego.

Zamiast tego, znów sięgnął po pilota.

„Nie zaczynaj” – powiedział.

Spojrzałem na pojemniki, naczynia, jego gitarę i przypomnienie o czynszu świecące na moim laptopie.

Dziewięć lat zasiadło ze mną do stołu.

„Masz rację” – powiedziałem.

Zamrugał. „Co?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!