„Paragony. No dalej, przeczytaj je.”
Otworzył pierwszy folder. Jego twarz zmieniała się z każdą stroną.
„Po co to upubliczniasz?” – zapytał.
„Bo musiałam to zobaczyć. I bo musiałaś przestać nazywać moją pracę miłością tylko wtedy, gdy ci pomagała”.
Spojrzał na Chelsea. „Wiedziałaś o tym?”
Chelsea mówiła spokojnie. „Zadzwoniła do mnie, kiedy zasnąłeś”.
Scott zacisnął usta. „Więc zaplanowałeś to za moimi plecami?”
Podszedłem bliżej do stołu. „Nie, Scott. Zaplanowałem dla ciebie kolację. Ty zmieniłeś to, czym się stała”.
„Zawsze mówiłeś, że we mnie wierzysz.”
„Co się więc zmieniło?”
Spojrzałem na futerał na gitarę u jego stóp.
„W końcu zrozumiałem, że wiara w ciebie stała się wymówką, żeby przestać wierzyć w siebie”.
Potarł czoło. „Ari, chodź.”
To mnie prawie dobiło.
„Ari, chodź” – wybiło mi z głowy złość, dało odpoczynek, dało pytania, dało plany i pozwoliło odejść.
Wyciągnąłem teczkę.
„Tu jest harmonogram powiadomień, rachunki, które zapłaciłem, i konta, z których usuwam kartę. Nic z twoich danych nie zostało wyrzucone. Nic nie zostało uszkodzone. Masz 30 dni na opracowanie własnego planu”.
Scott wpatrywał się w to. „Co mam zrobić?”
Przez dziewięć lat musiałem odpowiedzieć na to pytanie.
„Nie wiem” – powiedziałem.
Jego oczy się rozszerzyły. „Nie wiesz?”
„Nie. I chcę, żebyś usłyszał, jak bardzo to uspokajające.”
„Ari, możemy to naprawić.”
Pokręciłem głową. „Nie, Scott. Nie mogę naprawić mężczyzny, który kocha, gdy się o niego troszczy, ale nienawidzi być odpowiedzialnym”.
Wziął teczkę. Jego palce musnęły notatkę.
Miałeś rację. Nie jestem twoją żoną.
Więc nie jestem już twoją siatką bezpieczeństwa.
„Nie miałem tego na myśli” – powiedział.
„Myślę, że tak. Po prostu nie sądziłeś, że to będzie cię cokolwiek kosztować.”
Jego głos się ściszył. „Czy możemy porozmawiać na osobności?”
„Miałeś ze mną dziewięć lat sam na sam. Wykorzystałeś je, żeby pozwolić mi dźwigać wszystko.”
Nikt się nie ruszył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
