Jej twarz się zmieniła.
„Nie oddzwonię do niego.”
„W końcu będziesz musiał.”
„Nie dziś wieczorem.”
W apartamencie Noah poruszył się przez sen i coś wymamrotał. Caleb przysunął się bliżej, nie budząc się, instynktownym ruchem podwójnej grawitacji. Maren obserwowała ich przez szybę, a cała wola walki zdawała się z niej ulatniać w jednej chwili.
„Wyobrażałam to sobie” – powiedziała.
Elliot ledwo oddychał. „Co?”
„Widząc je”. Spojrzała na herbatę. „Czasami, kiedy były niemowlętami, byłam tak zmęczona, że zaczynałam z tobą rozmawiać w myślach. Mówiłam ci, że Caleb nienawidzi groszku. Noah spał tylko wtedy, gdy chodziłam w kółko. Mówiłam ci, że mają twoje oczy i mój temperament, co wydawało się niesprawiedliwe wobec wszystkich zaangażowanych”.
Z jego ust wyrwał się bolesny śmiech.
„Wyobrażałam sobie, że pojawisz się wściekły” – kontynuowała. „Albo przepraszający. Albo żonaty i z innymi dziećmi. Czasami wyobrażałam sobie, że trzaskasz ci drzwiami przed nosem. Czasami wyobrażałam sobie, że oddaję ci Noaha i śpię przez dziesięć godzin bez przerwy”.
„Wziąłbym oba, żebyś mógł spać dwanaście.”
Łza spłynęła jej po policzku, nie zdążyła jej powstrzymać.
Chciał do niej sięgnąć, ale nie zrobił tego. Zamiast tego stał obok niej, podczas gdy światła miasta rozmywały się.
„Przepraszam” – powiedział. „Za milczenie. Za wiarę w to, co mi powiedziano. Za to, że nie przyjrzałem się uważniej”.
„Spojrzałeś” – powiedziała.
„Za mało.”
„Może oboje zostaliśmy uwięzieni przez ludzi, którzy wiedzieli dokładnie, które rany ucisnąć”.
To było najbliższe, jak mogła mu wybaczyć, i wcale nie było to wybaczenie. To było po prostu otwarcie.
Następny poranek rozpoczął się od słońca padającego na białą pościel i zapachu kawy. Elliot spał tylko godzinę na krześle przy oknie. Jego myśli krążyły w nocy wokół imion, dat i pytań bez odpowiedzi.
Dana pojawiła się o dziewiątej z ubraniami dla chłopców, kosmetykami i dyskretnym lekarzem, który zgodził się zbadać Caleba w apartamencie. Nie gapiła się na niego. Nie zadawała pytań w obecności nikogo. Ale kiedy Elliot wyszedł z nią na korytarz, jej profesjonalna opanowanie ustąpiło miejsca trosce.
„Elliot” – powiedziała cicho – „co się dzieje?”
Spojrzał z powrotem na zamknięte drzwi. „Znalazłem Maren”.
Oczy Dany rozszerzyły się. Znała to imię. Każdy z jego bliskich je znał, choć rzadko je wymawiał.
„A chłopcy?”
„Moi synowie.”
Dana zakryła usta dłonią. „Och.”
W tym słowie było więcej współczucia niż zaskoczenia.
„Potrzebuję prywatności” – powiedział. „Prawdziwej prywatności”.
„Masz to.”
„Muszę też wiedzieć, czy ktoś w firmie miał dostęp do starej korespondencji rodzinnej, dokumentów powierniczych, czegokolwiek związanego z Maren Bell lub nazwiskiem Bell”.
Wyraz twarzy Dany się wyostrzył. „Myślisz, że ktoś z Hawthorne Group wiedział?”
„Myślę, że zrobił to ktoś potężny.”
„Popatrzę po cichu.”
„Dana.”
Zatrzymała się.
„Jeśli możesz tego uniknąć, nie pozostawiaj po sobie śladu cyfrowego”.
To wystarczyło, żeby zrozumiała powagę sytuacji. „Będę ostrożna”.
Lekarz nie stwierdził u Caleba bezpośredniego zagrożenia, ale zlecił badania krwi i zalecił dalsze leczenie. Odwodnienie, stres, możliwa anemia. Nic nie było jednoznaczne, ale wystarczająco, by podsycić niepokój Maren. Elliot umówił się na prywatną wizytę laboratoryjną pod nazwiskiem Maren, a nie swoim, i obserwował, jak zauważa ten wysiłek.
Zaufanie, jak się uczył, to nie jeden wielki gest. To seria drobnych decyzji podejmowanych bez oklasków.
Po południu Noah stał się niespokojny. Próbował to ukryć, ale czternastoletni chłopcy nie powinni siedzieć cicho w pokojach hotelowych, podczas gdy dorośli szepczą. Elliot zaproponował, że zabierze ich na lunch na dziedziniec. Maren zawahała się.
„Przyjdę” – powiedziała.
„Miałem nadzieję, że tak będzie.”
Jedli pod baldachimem jasnego drewna i pnączy. Caleb naszkicował fontannę na hotelowym papierze firmowym. Noah zadawał Elliotowi coraz śmielsze pytania.
„Czy masz prywatny odrzutowiec?”
“NIE.”
„Czy mógłbyś kupić jeden?”
“Tak.”
„Dlaczego tego nie zrobisz?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
