Część 2
Rano moja warga była spuchnięta i fioletowa.
Ethan nie przeprosił. Stał w naszej kuchni i przeglądał SMS-y z gratulacjami od współpracowników, którzy wierzyli, że zostanie najmłodszym dyrektorem zarządzającym Northstar.
„Dziś nie przyjdziesz do biura” – powiedział, nie podnosząc wzroku.
„Mam pracę.”
Zaśmiał się. „Twoje małe arkusze kalkulacyjne mogą poczekać”.
Nalałem kawy pewną ręką. „Powinieneś dziś uważać”.
To sprawiło, że podniósł wzrok. „Czy to groźba?”
„Nie. To rada.”
Zadzwonił jego telefon. Na ekranie pojawiło się imię Marka. Ethan odebrał przez głośnik.
„Legendarna noc” – powiedział Mark. „Wszyscy o niej mówią”.
Ethan uśmiechnął się do mnie. „Dobrze czy źle?”
„Zależy, kogo zapytasz. Warren powiedział, że okazałeś autorytet. Vanessa powiedziała, że twoja żona wyglądała, jakby chciała cię zamordować”.
Wzrok Ethana przesunął się na mnie. „Ona by się nie odważyła”.
Wypiłem łyk kawy i nic nie powiedziałem.
Przez następne pięć minut żartowali ze mnie. Mark nazwał mnie „audytorem domowym”. Ethan powiedział: „Ona kontroluje paragony ze sklepów spożywczych i myśli, że jest agentką FBI”. Potem śmiali się jak chłopcy kopiący psa za płotem.
Nie wiedzieli, że nasz inteligentny głośnik nagrał każde słowo. Ethan nie wiedział, że na moim laptopie znajdowały się zaszyfrowane pliki z sześciu miesięcy: zmienione dzienniki transakcji, sfałszowane zgody klientów, zrzuty ekranu z wiadomości między nim a Warrenem oraz notatki głosowe dwóch przerażonych młodszych analityków.
Jedna z tych analityczek, Priya, płakała trzy tygodnie wcześniej w moim samochodzie.
„Zniszczą mnie” – wyszeptała. „Ethan powiedział, że jeśli zacznę mówić, żadna firma w Nowym Jorku mnie już nie zatrudni”.
Powiedziałem jej: „Oddaj mi te pliki. Dopilnuję, żeby nigdy więcej nie mogli ci zagrozić”.
O 7:45 Ethan pocałował moje posiniaczone usta tak mocno, że aż zabolało.
„Dziś bądź cicho” – powiedział. „Tym razem”.
O godzinie 8:00 zalogowałem się z mojego gabinetu na posiedzenie komisji audytowej.
Pojawiło się sześć twarzy. Warrena Pike’a wśród nich nie było. Został wykluczony po tym, jak o świcie przedstawiłem wstępne ustalenia.
Przewodnicząca zarządu, Eleanor Voss, przyglądała się mojemu urazowi przez kamerę.
„Claire” – powiedziała cicho – „czy to było od niego?”
“Tak.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
