W 2006 roku zakopali metalowe pudełko za szkołą, do którego zapakowali bransoletki przyjaźni, bilety do kina i listy do siebie z przyszłości. Dwadzieścia lat później otworzyli je, spodziewając się wspomnień, ale jeden nowy przedmiot w środku sprawił, że spotkanie po latach przerodziło się w rozliczenie, na które nikt nie był gotowy.
W 2006 roku było nas siedmioro i naprawdę wierzyliśmy, że zostaniemy siedmioma na zawsze. Teraz brzmi to dziecinnie, ale mając 18 lat, wydawało się to faktem.
Byliśmy taką grupą, na którą nauczyciele przewracali oczami, bo zawsze trzymaliśmy się razem: Amelia, Kennedy, Sharleen, Drew, Tasha, Marcus i ja.
Codziennie jedliśmy lunch w tym samym kącie dziedzińca, wymienialiśmy się liścikami na lekcji, w weekendy pakowaliśmy się do tych samych samochodów i składaliśmy sobie te dramatyczne obietnice, jakie ludzie składają tylko wtedy, gdy jeszcze nie stracili niczego ważnego.
„Wrócimy tutaj, kiedy będziemy starzy i pomarszczeni” – powiedziała Sharleen tej nocy, kiedy zakopywaliśmy kapsułę czasu.
Pochowaliśmy go za szkołą średnią, pod dużym dębem, niedaleko starego ogrodzenia boiska baseballowego.
Wykorzystaliśmy metalowe pudełko po artykułach artystycznych, które ukradliśmy z klasy, z zamiarem zwrotu go po 20 latach.
Wypchaliśmy go głupimi, cennymi rzeczami: biletami do kina, bransoletkami przyjaźni, jednorazowym aparatem fotograficznym, złożonymi listami do nas w przyszłości, zdjęciami ze studniówki i jedną śmieszną serwetką z baru, na której Kennedy napisał: „Zawsze będziemy sobą”.
Pamiętam, że się śmiałem, gdy to wrzucił.
„To takie banalne” – powiedziałem.
Uśmiechnął się szeroko. „Właśnie dlatego jest idealny”.
Amelia wsunęła rękę pod moje ramię. „Ma rację”.
Wtedy wciąż mogłam stanąć obok nich obojga i udawać, że nie czułam ucisku w klatce piersiowej, gdy Kennedy spojrzał na mnie choćby na sekundę za długo.
Teraz to lato wydaje się być życiem kogoś innego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
