„Ci ludzie zwracają uwagę na różne rzeczy, Mirando. Jak się prezentujesz. Jak wyglądasz. Dziś wieczorem może zadecydować, czy dostanę ten awans”.
„A CO dokładnie mój żołądek im mówi o TYM, JAK prowadzisz swoje życie?”
Lucas zawahał się.
„Dzisiejszy wieczór może zadecydować o tym, czy dostanę awans”.
„Jeśli mój szef zobaczy, że nie potrafię nawet zadbać o wygląd własnej żony, to co ma sobie pomyśleć o tym, że zarządzam całym działem?”
Spojrzałam na niego.
Jedno z dzieci płakało na górze.
Lucas skrzywił się.
“Widzieć?”
“Co widzisz?”
„To. Chaos.”
Jedno z dzieci płakało na górze.
„Nasze dzieci mają trzy tygodnie, Lucasie.”
“Wiem o tym.”
„To dlaczego jesteś zaskoczony, kiedy hałasują?”
Wyglądał na wyraźnie zirytowanego.
„Proszę o jeden wieczór.”
„Miałeś jeden wieczór. Przygotowywałem go od ósmej rano”.
Jego wzrok powędrował w stronę stołu.
“Doceniam to.”
„To dlaczego jesteś zaskoczony, kiedy hałasują?”
To w pewnym sensie pogorszyło sprawę.
Docenił kolację.
Czysty dom.
Nawet ciasto.
Najwyraźniej chciał usunąć kobietę, która wyprodukowała wszystkie trzy części.
Lucas westchnął.
„Po prostu zostań dziś na górze z dziećmi. Powiem wszystkim, że źle się czujesz”.
Chciał usunąć tę część ciała, która była przyczyną wszystkich trzech zdarzeń.
Spojrzałam na niego.
“Mówisz poważnie.”
“Proszę, nie rób scen.”
***
Zadzwonił dzwonek do drzwi.
Lucas wygładził krawat.
Spojrzałem za niego w stronę stołu w jadalni.
Wtedy zauważyłem biały segregator na blacie kuchennym.
Lucas zostawił je tam po sprawdzeniu porannego harmonogramu karmienia bliźniaków.
Wtedy zauważyłem biały segregator na blacie kuchennym.
Zrobił ten segregator jeszcze przed ich narodzinami.
Oczywiście, że tak.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
