Ona wiedziała.
Nathan tego nie zrobił.
Był zbyt zajęty obrażaniem się.
„Mój adwokat się o tym dowie” – powiedział. „Nie możecie nas tu trzymać”.
Doktor Ward zamknął moją kartę. „Masz rację. Nie mogę jej tu trzymać bez powodu”.
Nathan uśmiechnął się złośliwie.
Następnie lekarz zwrócił się do ochroniarza.
„Zamknij drzwi. Zadzwoń na policję.”
Nathan zamarł.
Słowa te przecinały pokój niczym ostrze.
„Co właśnie powiedziałeś?”
Głos dr. Warda pozostał spokojny. „U tego pacjenta występują kliniczne objawy powtarzających się napaści. Wdrażam szpitalny protokół bezpieczeństwa”.
Nathan rzucił się na mnie. „Claire, powiedz mu! Powiedz mu, że upadłaś!”
Strażnik stanął między nami.
I po raz pierwszy od czterech lat Nathan nie mógł się ze mną skontaktować.
Wtedy jego twarz się zmieniła. Idealny mąż zniknął. Pojawił się prawdziwy mężczyzna.
„Ty głupia kobieto” – syknął.
Doktor Ward to usłyszał.
Pielęgniarka to usłyszała.
Strażnik to usłyszał.
I patrzyłam, jak Nathan zbyt późno zdał sobie sprawę, że wciągnął mnie w miejsce, w którym jego występ nie mógł go ochronić.
Moje usta były popękane. Gardło paliło.
Ale się uśmiechnąłem.
Ponieważ mój prawnik był już w drodze.
Część 3
Policja przyjechała po dwunastu minutach.
Przez pierwsze pięć godzin Nathan udawał obrażonego, przez kolejne trzy udawał zmartwienie, a przez ostatnie cztery zdawał sobie sprawę, że nikt w pokoju mu nie wierzy.
„Moja żona jest niestabilna” – warknął. „Potrzebuje mnie”.
„Nie” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
