Lekarz otworzył swoją dokumentację, zmarszczył brwi, spojrzał na Martina i zapytał: „Czy twoja żona jeszcze ci nie powiedziała?”

Uśmiech Martina zniknął…

Część 2

W pokoju zapadła taka cisza, że ​​słyszałem, jak zegar skrobie o ścianę.

Martin zaśmiał się pierwszy. Brzmiało to ostro, fałszywie, drogo. „Co mi powiedziałeś?”

Dr Ellison poprawił okulary. „Panie Voss, pański marker płodności jest niezmieniony. W pańskiej karcie nadal widnieje azoospermia nieobturacyjna. Trwała. Wyjaśniono to panu upoważnionemu pięć lat temu”.

Martin powoli odwrócił się w moją stronę. Krew odpłynęła mu z twarzy, pozostała tylko wściekłość.

Złożyłam ręce na kolanach. „Kazałaś mu do mnie zadzwonić. Powiedziałaś, że zajmuję się nieprzyjemnymi sprawami”.

Clara, która uparła się, żeby czekać przed gabinetem „jak rodzina”, otworzyła drzwi akurat w porę, by usłyszeć ostatnie zdanie. Jej perfumy weszły do ​​pokoju wcześniej. „Co się dzieje?”

Martin wstał zbyt szybko, odsuwając krzesło. „Mówisz, że nie mogę mieć dzieci?”

„Mówię” – odpowiedział ostrożnie lekarz – „że biorąc pod uwagę twoją historię choroby i powtarzane badania, biologiczne ojcostwo nie jest medycznie prawdopodobne”.

Usta Klary się otworzyły, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Po raz pierwszy odkąd ją poznałem, wyglądała mniej jak kochanka, a bardziej jak kobieta próbująca kalkulować pod ostrzałem.

Martin złapał mnie za nadgarstek. „Wiedziałaś?”

Spojrzałam na jego palce, aż mnie puścił. „Tak.”

„I nic nie powiedziałeś?”

„Wolała ci się wersja Clary.”

Jego gniew ścigał nas do domu jak burza. O północy przechadzał się po marmurowym holu, krzycząc, że go upokorzyłam, że go uwięziłam, że pozwoliłam mu kochać dzieci, które nie były jego.

Prawie mi go było żal. Prawie.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!