„To nie chodzi o bojler”. Harold położył rękę na moim kolanie. „Dużo ostatnio o tym myślałem. Chciałbym, żebyśmy adoptowali dziecko”.
Przestałem składać. Spojrzałem na niego, jakby zaczął mówić po portugalsku.
„Harold, mamy już dwójkę własnych dzieci. To wspaniały pomysł, ale mamy kredyt hipoteczny i ratę za samochód. James będzie potrzebował aparatu ortodontycznego w przyszłym roku. Miranda co trzy miesiące wyrasta ze swoich butów”.
“Wiem o tym wszystkim.”
„Chcę, żebyśmy adoptowali dziecko”.
„Co więc mówisz?”
Mój mąż nie odpowiedział od razu.
Spojrzał na złożone koszule, na sufit, na swoje ręce. Wszędzie, tylko nie na mnie.
„Zawsze marzyłem o tym, żeby dać dziecku prawdziwy dom” – powiedział w końcu. „Rodzinę. Kogoś, kto inaczej by jej nie miał. Czuję to, Mary. Czuję to mocno w tej chwili”.
“Dlaczego właśnie teraz?”
„W tej chwili odczuwam to bardzo mocno”.
„Nie wiem. Może śmierć Raya dała mi do myślenia”.
Ray był kolegą Harolda ze studiów. Zeszłej wiosny miał zawał serca i odszedł, zanim karetka dojechała na podjazd.
Od tamtej pory mój mąż był mniej aktywny, ale pozwalałam mu na to, bo tak się robi dla osoby, z którą śpi się przez 15 lat.
„Kochanie” – powiedziałam delikatnie. „To mówi smutek”.
Wiosną ubiegłego roku miał zawał serca.
„Może. Ale nie czuję tego. Czuję, że to coś, co powinienem zrobić”.
Odłożyłam dżinsy. Przyglądałam się jego twarzy.
Mała blizna nad brwią po wypadku rowerowym w wieku 19 lat. To, jak zaciskał szczękę, kiedy nie opowiadał mi całej historii. Teraz miał zaciśniętą szczękę.
„Czy zajmowałeś się tym?” – zapytałem.
„Mam wrażenie, że to coś, co powinienem zrobić”.
“Trochę.”
„Jak mało?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
