„Dzwoniłem do kilku agencji. Po prostu zadawałem pytania.”
Telefony do garażu w końcu nabrały sensu. Dlatego przez cały tydzień stał przy śmietniku z telefonem przy uchu, kiedy sama kładłam dzieci spać.
„Robisz to od tygodni i mówisz mi o tym dziś wieczorem?”
Wezwanie do garażu w końcu nabrało sensu.
„Nie chciałam o tym wspominać, dopóki nie byłam pewna…”
Harold w końcu na mnie spojrzał. Jego oczy były wilgotne i nie widziałem, żeby płakał od pogrzebu matki.
„…pewnie, że mówiłem poważnie” – powiedział. „Proszę, Mary. Pomyśl tylko. Tylko o to proszę”.
Powiedziałem mu, że tak zrobię. Co innego miałem powiedzieć człowiekowi, który płakał, bo chciał uratować dziecko?
„Nie chciałam o tym wspominać, dopóki nie byłam pewna…”
***
Później, już w łóżku, usłyszałam, jak mój mąż wstaje i schodzi na dół, trzymając w ręku telefon.
Wpatrywałam się w sufit i po raz pierwszy od lat zastanawiałam się, kim właściwie się staje.
***
Przez wiele tygodni po tej pierwszej rozmowie Harold nie odpuszczał myśli o adopcji .
Każdego ranka miał nowy artykuł wydrukowany na ladzie. Każdego wieczoru miał kolejną historię o dziecku czekającym gdzieś na rodzinę.
Słyszałam jak mój mąż wstaje.
Ciągle mu powtarzałam, że musimy myśleć o dzieciach. Mówiłam mu, że liczby się nie zgadzają.
Cały czas kiwał głową, jakby mnie słyszał, a następnego ranka pojawił się kolejny artykuł.
***
Pewnej nocy w końcu odstawiłam kawę i na niego spojrzałam.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
