***
Zamówiłam wideonianię. Dzięki temu mogłam szybciej dotrzeć do Adele w gorsze noce.
Postawiłem małą kamerę na półce nad jej komodą i skierowałem ją w stronę łóżka. Nie wspomniałem o tym Haroldowi.
***
Następnej nocy w domu panowała ciemność, gdy coś wyrwało mnie ze snu. Męski głos, niski i ostrożny, wydobywał się z tego maleńkiego głośnika o drugiej w nocy.
Zamówiłam wideonianię.
Z obawą sięgnęłam po Harolda. Jego strona łóżka była pusta i już zimna.
Usiadłem i chwyciłem monitor.
Na ekranie Adele leżała zwinięta na boku, z jedną małą rączką schowaną pod policzkiem, pogrążona w głębokim śnie. Tuż obok jej łóżka, w delikatnym blasku nocnej lampki, stał mój mąż. Przycisnął telefon do ucha, a jego ramiona były zgarbione, jakby próbował się skurczyć.
Jego strona łóżka była pusta.
Cały czas zerkał na Adele, tak jak robisz to, gdy wślizgniesz się do pokoju, żeby sprawdzić, czy dziecko się poruszyło, i nie chcesz go obudzić.
Podkręciłem głośność do maksimum, bo szeptał. Nie zdążyłem mu jeszcze powiedzieć o monitorze.
Z kim mógł rozmawiać o tak późnej porze?
Ciągle zerkał na Adele.
„Ona niczego nie podejrzewa” – wyszeptał Harold.
Całe moje ciało znieruchomiało.
Zapadła długa cisza. Słyszałem jego oddech. Potem znowu jego głos, tym razem nieco twardszy, taki, jaki brzmiał, gdy już coś postanowił.
„Mam Adele. Nasz plan zadziałał”.
Całe moje ciało znieruchomiało.
Nie mogłem się ruszyć.
Słowo „plan” cały czas krążyło mi po głowie, jakby było jedynym słowem, jakie pozostało w języku angielskim.
Kolejna pauza. Mój mąż przeniósł ciężar ciała i zerknął na drzwi, jakby zastanawiał się, czy zdąży dotrzeć do garażu, zanim Adele się obudzi.
„Nie, Mary uwierzyła we wszystko. Każde słowo.”
Krew mi zamarła.
„Nie, Mary kupiła wszystko.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
