Część czwarta: Co im powiedziano
„Chodź tu, kochanie” – powiedziała. „Zabierz Sophie i Caleba do domku na plaży. To musi zostać powiedziane osobiście”.
Przez jedenaście lat siedziałam w domu, bo myślałam, że pojawienie się w domu upokorzy moje dzieci. Teraz znałam prawdę. Były poszukiwane przez cały czas. Ich ojciec po prostu trzymał je osobno, bo o wiele łatwiej jest kłamać osobom, które są osobno.
„Będę tam” – powiedziałem Lindzie.
Rozłączyłem się i odwróciłem. Sophie otarła policzki. „Więc to wszystko było kłamstwem?”
“Tak.”
Caleb wrócił do kuchni. „Co się stało?”
Sophie spojrzała na niego. „Tata skłamał”.
Caleb wpatrywał się we mnie. „O babci i dziadku?”
„O wszystkim” – powiedziałem. „Myśleli, że nie chcemy przychodzić”.
Zacisnął usta. „Ale tak zrobiliśmy”.
“Ja wiem.”
„W porządku” – mruknął. „Nie musimy iść tam, gdzie nas nie chcą”.
Przeszłam przez kuchnię i uklękłam przed nim. „Oni naprawdę cię chcą”.
Sophie skrzyżowała ramiona. „Już dawno temu przestałam chcieć plaży. Chciałam tylko, żeby tata przestał kłamać, dlaczego nas tam nie było”.
Wtedy zrozumiałem, że Nathan nie zazna kolejnego spokojnego lata. „Zapakujcie po jednej torbie na noc” – powiedziałem.
Sophie mrugnęła. „Idziemy?”
“Tak.”
Część piąta: Łopata jedzie z nami
Otworzyłam szafę w przedpokoju, żeby wyjąć torbę i zobaczyłam starą różową łopatę plażową schowaną za pudełkiem z szalikami. Sophie stanęła obok mnie. „Nie mogę uwierzyć, że wciąż to masz”.
„Myślę, że część mnie czekała, aż dotrzyma jednej obietnicy”.
Wyciągnęła rękę. „Czy mogę to przynieść?”
“Oczywiście.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
