Ojciec Nathana zrobił krok naprzód, jego głos brzmiał pewnie. „Czy Claire i dzieci kiedykolwiek zostały zaproszone?”
Nathan spojrzał na niego. Potem na mnie. Potem na podłogę.
Nie powiedział nic.
Część dziewiąta: „Przestałam pytać, bo nie chciałam znowu zostać w tyle”
Sophie zrobiła krok naprzód. „Kiedy byłam mała, myślałam, że babcia mnie nie lubi” – powiedziała.
Twarz Nathana załamała się. „Sophie, kochanie…”
„A potem dorosłam” – powiedziała – „i pomyślałam, że może ty jednak nie”.
Nathan wyciągnął do niej rękę. Sophie uniosła brodę. „Wiesz, że przestałam pytać, bo nie chciałam znowu zostać w tyle?”
„Kocham cię” powiedział Nathan.
Caleb pochylił się do mnie. „Mamo, możemy iść do domu?”
“Tak.”
Nathan spanikował. „Claire, zaczekaj. Musimy porozmawiać”.
„Rozmawialiśmy” – powiedziałem. „Latami, Nathan. Mówiłeś, że ciągle marudzę”.
Linda spojrzała na syna. „Nie zostaniesz tu na noc”.
„Jestem twoim synem.”
„A oni są moimi wnukami” – powiedziała. „Wszyscy”.
Thomas spojrzał na Nathana beznamiętnie. „Od teraz, jeśli chcemy widywać wnuki, sami będziemy dzwonić do Claire”.
Aurora wzięła Avę za rękę. „My też wychodzimy”.
Ava skrzywiła się. „Myślałam, że nie chcą mnie znać”.
Sophie spojrzała na nią, mimo wszystko coś w niej złagodniało. „Myślałam, że to przez ciebie nas nie chciał”.
Ava pokręciła głową. „Nie wiedziałam”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
