Mojego ojca.
Wpatrywałem się w to.
Niemożliwe.
Mój ojciec, Henry Bell, założył firmę Pendelton Aviation, zanim jeszcze nazywała się Pendelton Aviation.
Wówczas była to firma Bell Aeronautics, która mieściła się w metalowym hangarze, zatrudniała sześciu pracowników i miała jeden kontrakt rządowy.
Kiedy mój ojciec zmarł, Julian przekonał zarząd, że zmiana nazwy pomoże przyciągnąć międzynarodowych inwestorów.
Pozwoliłem na to.
Ta decyzja nagle wydała mi się aktem wandalizmu.
„Jest problem” – wyszeptałem.
“Ja wiem.”
„Mój ojciec nie żyje od ośmiu lat.”
“Tak.”
Julian wszedł do biura.
Przyglądałem się, jak fotografował strony telefonem jednokrotnego użytku.
„Victoria, ktoś teraz podrabia zmarłych”.
“NIE.”
Słowo przyszło zbyt szybko.
“Co?”
„Elektroniczny certyfikat powiązany z autoryzacją Henry’ego Bella jest aktywny”.
„To niemożliwe.”
„Zgodnie z prawem? Tak. Technicznie? Najwyraźniej nie.”
„Gdzie to zostało wydane?”
„Śledzę to.”
Julian umieścił dokumenty z powrotem w sejfie.
Wtedy zadzwonił mój telefon.
Wiadomość od niego.
Idę spać, piękna. Jutro długi dzień.
Prawie się roześmiałem.
Zamiast tego wpisałem:
Śpij dobrze. Kocham cię.
Był dwadzieścia stóp dalej.
Pojawił się dymek do pisania.
Kocham Cię bardziej.
Oglądałem go na kamerze.
Uśmiechnął się do ekranu.
Potem uśmiech zniknął.
Ktoś dzwonił na numer jednorazowy.
Julian odpowiedział.
Zwiększyłem głośność dźwięku.
“Tak?”
Pewien mężczyzna przemówił.
Nie mogłem usłyszeć słów.
Wyraz twarzy Juliana stał się napięty.
„Nie, ona nie wie.”
Cisza.
„Powiedziałem, że ona nie wie.”
Jego głos stał się cichszy.
„Jutro jest za wcześnie”.
Kolejna pauza.
Następnie:
„Bo ona nadal jest moją żoną.”
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Spojrzał w stronę drzwi biura.
“Rozumiem.”
Więcej ciszy.
Wtedy Julian powiedział coś, co sprawiło, że całe moje ciało zamarło.
„Jeśli skrzywdzisz Audrey, nie będzie żadnej umowy”.
Przestałem oddychać.
On posłuchał.
„Nie. Posłuchaj mnie. Akcje wystarczą. Ona odejdzie żywa albo wszystko spalę”.
Rozłączył się.
Przez kilka sekund po prostu tam stał.
Potem rzucił telefon przez pokój.
Uderzyło w ścianę.
Wpatrywałem się w kanał.
Wiktoria szepnęła: „Audrey?”
„Słyszałeś to?”
“Tak.”
Mój umysł miał problem, żeby to wszystko nadążyć.
Julian mnie okradał.
Planuje ze mną rozwód.
Planują pogrążyć mnie w długach.
Ale ktoś inny chciał mojej śmierci.
A najwyraźniej mój mąż im groził, żeby z tym skończyli.
„Jaka umowa?” zapytałem.
“Nie wiem.”
„Most Północny?”
“Prawdopodobnie.”
“NIE.”
Patrzyłem, jak Julian schyla się i podnosi roztrzaskany telefon.
„Celeste nie bała się go w salonie. Rozmawiała jak partnerka”.
“Zgoda.”
„A Julian nie rozmawiał teraz ze swoim partnerem”.
“NIE.”
„Rozmawiał z kimś stojącym wyżej od niego”.
Wiktoria nic nie powiedziała.
Przypomniałem sobie jego słowa.
Akcje wystarczą.
Wystarczy na co?
Szepnąłem: „Julian nie jest architektem”.
„Doszedłem do tego samego wniosku”.
„On pracuje dla kogoś.”
“Tak.”
“Kto?”
„Dowiem się.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
