Wiktoria.
Odpowiedziałem cicho.
“Co?”
„Znalazłem coś.”
„Ja też.”
Ciągle obserwowałem Juliana.
„Co znalazłeś?” zapytała.
„Telefon jednorazowy.”
„To przydatne. Mój jest lepszy.”
Słuchałem.
„Celeste Marrow nie ma dzieci”.
Zmarszczyłem brwi.
„Podróżowała z Liamem.”
„Tak. Ale ona nie jest jego matką.”
„A kim jest?”
„Wciąż nad tym pracuję.”
„Czy to możliwe, że to dziecko Juliana i kogoś innego?”
„Możliwe. Ale to nie wszystko.”
Słyszałem stukanie w klawiaturę.
„Northbridge złożyło trzy tygodnie temu poufne oświadczenie o finansowaniu UCC”.
„Przeciw Pendeltonowi?”
„Przeciwko trzem spółkom zależnym. Julian bezpośrednio nadzoruje wszystkie spółki zależne.”
Wstałem.
“Jak?”
„Ktoś wewnętrznie zatwierdził harmonogramy zabezpieczeń”.
“Kto?”
„Wysyłam to.”
Na moim ekranie pojawił się dokument.
Na dole znajdowała się autoryzacja elektroniczna.
Nie moje.
Mojego ojca.
Wpatrywałem się w to.
Niemożliwe.
Mój ojciec, Henry Bell, założył firmę Pendelton Aviation, zanim jeszcze nazywała się Pendelton Aviation.
Wówczas była to firma Bell Aeronautics, która mieściła się w metalowym hangarze, zatrudniała sześciu pracowników i miała jeden kontrakt rządowy.
Kiedy mój ojciec zmarł, Julian przekonał zarząd, że zmiana nazwy pomoże przyciągnąć międzynarodowych inwestorów.
Pozwoliłem na to.
Ta decyzja nagle wydała mi się aktem wandalizmu.
„Jest problem” – wyszeptałem.
“Ja wiem.”
„Mój ojciec nie żyje od ośmiu lat.”
“Tak.”
Julian wszedł do biura.
Przyglądałem się, jak fotografował strony telefonem jednokrotnego użytku.
„Victoria, ktoś teraz podrabia zmarłych”.
“NIE.”
Słowo przyszło zbyt szybko.
“Co?”
„Elektroniczny certyfikat powiązany z autoryzacją Henry’ego Bella jest aktywny”.
„To niemożliwe.”
„Zgodnie z prawem? Tak. Technicznie? Najwyraźniej nie.”
„Gdzie to zostało wydane?”
„Śledzę to.”
Julian umieścił dokumenty z powrotem w sejfie.
Wtedy zadzwonił mój telefon.
Wiadomość od niego.
Idę spać, piękna. Jutro długi dzień.
Prawie się roześmiałem.
Zamiast tego wpisałem:
Śpij dobrze. Kocham cię.
Był dwadzieścia stóp dalej.
Pojawił się dymek do pisania.
Kocham Cię bardziej.
Oglądałem go na kamerze.
Uśmiechnął się do ekranu.
Potem uśmiech zniknął.
Ktoś dzwonił na numer jednorazowy.
Julian odpowiedział.
Zwiększyłem głośność dźwięku.
“Tak?”
Pewien mężczyzna przemówił.
Nie mogłem usłyszeć słów.
Wyraz twarzy Juliana stał się napięty.
„Nie, ona nie wie.”
Cisza.
„Powiedziałem, że ona nie wie.”
Jego głos stał się cichszy.
„Jutro jest za wcześnie”.
Kolejna pauza.
Następnie:
„Bo ona nadal jest moją żoną.”
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Spojrzał w stronę drzwi biura.
“Rozumiem.”
Więcej ciszy.
Wtedy Julian powiedział coś, co sprawiło, że całe moje ciało zamarło.
„Jeśli skrzywdzisz Audrey, nie będzie żadnej umowy”.
Przestałem oddychać.
On posłuchał.
„Nie. Posłuchaj mnie. Akcje wystarczą. Ona odejdzie żywa albo wszystko spalę”.
Rozłączył się.
Przez kilka sekund po prostu tam stał.
Potem rzucił telefon przez pokój.
Uderzyło w ścianę.
Wpatrywałem się w kanał.
Wiktoria szepnęła: „Audrey?”
„Słyszałeś to?”
“Tak.”
Mój umysł miał problem, żeby to wszystko nadążyć.
Julian mnie okradał.
Planuje ze mną rozwód.
Planują pogrążyć mnie w długach.
Ale ktoś inny chciał mojej śmierci.
A najwyraźniej mój mąż im groził, żeby z tym skończyli.
„Jaka umowa?” zapytałem.
“Nie wiem.”
„Most Północny?”
“Prawdopodobnie.”
“NIE.”
Patrzyłem, jak Julian schyla się i podnosi roztrzaskany telefon.
„Celeste nie bała się go w salonie. Rozmawiała jak partnerka”.
“Zgoda.”
„A Julian nie rozmawiał teraz ze swoim partnerem”.
“NIE.”
„Rozmawiał z kimś stojącym wyżej od niego”.
Wiktoria nic nie powiedziała.
Przypomniałem sobie jego słowa.
Akcje wystarczą.
Wystarczy na co?
Szepnąłem: „Julian nie jest architektem”.
„Doszedłem do tego samego wniosku”.
„On pracuje dla kogoś.”
“Tak.”
“Kto?”
„Dowiem się.”
Na górze otworzyły się drzwi.
Zakończyłem rozmowę.
Dwie minuty później Julian wszedł do biblioteki.
Zamarł, gdy mnie zobaczył.
„Audrey?”
Włączyłem lampę.
Przebrałam się w piżamę i nalałam sobie kieliszek wina.
Idealna żona czekająca na swojego podróżującego męża.
„Co tu robisz?” zapytał.
Mrugnęłam.
„W moim domu?”
„Mam na myśli…” Szybko się otrząsnął. „Twój lot.”
“Odwołany.”
Jego twarz prawie się nie zmieniła.
Ledwie.
“Oh.”
„Wróciłem do domu.”
“Gdy?”
„Kilka godzin temu”.
Mięsień w jego szczęce poruszył się.
„Powinieneś mi powiedzieć.”
“Dlaczego?”
„Zadzwoniłbym.”
„Z Londynu?”
Cisza trwała o pół sekundy za długo.
Potem się uśmiechnął.
Ten sam piękny, wyćwiczony uśmiech, który oszukał inwestorów, członków zarządu i dziennikarzy.
I ja.
„Cóż” – powiedział – „to jest żenujące”.
„Co to jest?”
Podszedł do mnie.
„Moje kłamstwo.”
Poczułem, jak każdy mięsień w moim ciele się napina.
Usiadł naprzeciwko mnie.
„Nie jestem w Londynie”.
Zmusiłem się do zaskoczonego śmiechu.
“Wyraźnie.”
„Wystąpił problem z negocjacjami w sprawie przejęcia”.
“Nabytek?”
„Mała firma produkująca części zamienne, którą rozważamy kupić”.
Wyciągnął do mnie rękę.
Pozwoliłem mu wziąć.
Musiałem spotkać się z ich przedstawicielami po cichu. Gdyby zarząd dowiedział się o tym przed sfinalizowaniem warunków, wtrąciliby się.
„Więc zostałeś w Bostonie?”
“Tak.”
„Po co kłamać?”
„Bo się martwisz.”
Prawie go podziwiałem.
Prawie.
„I myślisz, że powiedzenie mi, że jesteś na innym kontynencie, sprawi, że będę się mniej martwić?”
Jego uśmiech stał się łagodniejszy.
„Wiesz, jaki jestem.”
Tak, zrobiłem.
Wreszcie.
Lepiej niż kiedykolwiek.
Pocałował mnie w kostki palców.
“Przepraszam.”
Spojrzałem mu w oczy.
Przez ułamek sekundy zastanawiałem się, czy on dostrzega prawdę w moich słowach.
Być może gdzieś za tą wypolerowaną pewnością siebie Julian zdawał sobie sprawę, że kobieta przed nim nie jest już jego żoną.
Zajmowała się zbieraniem dowodów.
Była prawdopodobną przyczyną.
Była świadkiem, który przestał kochać oskarżonego.
Potem znów się uśmiechnął.
„Chodź na górę.”
„Jestem zmęczony.”
„Ja też.”
„Chcę dokończyć wino.”
Studiował mnie.
Po czym skinął głową.
„Nie siedź zbyt długo.”
Pocałował mnie w czoło.
Kiedy wyszedł, pozostałem nieruchomy.
Dopiero gdy jego kroki ucichły na górze, zdałem sobie sprawę, że moja ręka się trzęsie.
Nie z żalu.
Ze złości.
O czwartej trzydzieści następnego ranka Julian wyszedł z domu.
O czwartej trzydzieści siedem wyszedłem przez garaż.
Victoria czekała w szarym SUV-ie, jedną przecznicę dalej.
Miała na sobie czarne spodnie, płaszcz w kolorze wielbłądziej zieleni i wyraz twarzy, który zwykle przybierała, gdy prawnicy kłamali w jej sali sądowej.
Podała mi kawę.
„Wyglądasz okropnie.”
“Dziękuję.”
“Nie ma za co.”
Wsiadłem.
„Dokąd idziemy?”
„Cambridge.”
“Dlaczego?”
„Wczoraj certyfikat cyfrowy Henry’ego Bella został uwierzytelniony w centrum identyfikacji biometrycznej”.
Spojrzałem na nią.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
