Czwartego dnia Claire pojawiła się w moim szpitalu.
Weszła do pokoju chirurgicznego na obcasach zbyt wysokich, by mogła mówić o litości, i z uśmiechem zbyt pewnym siebie, by mogła przeżyć.
„Jesteś Evelyn” – powiedziała.
Podniosłem wzrok znad karty pacjenta. „I jesteś zgubiony”.
Jej uśmiech stał się mocniejszy. „Daniel powiedział, że ci zimno”.
„Daniel mówi różne rzeczy, kiedy potrzebuje pieniędzy na czynsz.”
Jej oczy błysnęły. „On mnie kocha. Mamy dziecko. Ty i twoja mała kariera nie możecie z tym konkurować”.
Jeden z mieszkańców zamarł obok ekspresu do kawy.
Claire podeszła bliżej. „Powiedział mi, że mi to utrudnisz. Ale powiedział też, że większość pieniędzy jest teraz jego. Więc bądź mądry. Odejdź, zanim się skompromitujesz”.
To był moment, w którym zrozumiałem, że Daniel również ją okłamał.
Zamknąłem wykres.
„Claire” – powiedziałem cicho – „czy powiedział ci, kto jest właścicielem tej rezydencji?”
Zamrugała.
„Domek nad jeziorem?”
Jej usta się rozchyliły.
„Akcje spółki?”
Cisza.
Wstałem. „Czy wspomniał o umowie powierniczej, którą podpisał po naszym ślubie? O tej, która stanowi, że każde oszustwo małżeńskie, ukrywanie dziecka, zatajone zobowiązania finansowe lub niewłaściwe wykorzystanie funduszy powierniczych skutkuje natychmiastowym przepadkiem?”
Z jej twarzy odpłynęła krew.
Uśmiechnęłam się delikatnie. „Nie?”
Zadzwonił jej telefon.
Danielu.
Odpowiedziała drżącymi palcami.
Jego głos rozległ się z głośnika. „Claire, moje karty nie działają. Konto firmowe jest zablokowane. Czy Evelyn coś mówiła?”
Wziąłem telefon z jej ręki.
„Francja brzmi drogo” – powiedziałem.
Daniel przestał oddychać.
Potem się rozłączyłem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
