„Czy ona do ciebie dzwoniła?”
„Nie. Dzwoniłem do niej.”
„Jak długo planowałeś dzisiejszy wieczór?”
„Od wczoraj rano.”
„Zbudowałeś to wszystko w jeden dzień?”
„Miałem już te nagrania.”
Spojrzał na mnie.
“Dlaczego?”
„Ponieważ dziewięć lat pracy nad czymś zasługuje na rekord”.
„Nawet jeśli nigdy nie myślałeś, że będziesz tego używać?”
„Szczególnie wtedy.”
Uśmiechnął się do mnie lekko i zmęczono.
„To bardzo do ciebie podobne.”
“Ja wiem.”
„To był komplement.”
“Ja wiem.”
Podał mi ostatni talerz, a ja go wytarłam.
Za kuchennym oknem podwórko było ciemne. Nie widziałem ogrodu, ale wiedziałem, że tam jest.
Rano mama siadała przy oknie.
Wyszedłbym na zewnątrz.
Ona będzie oglądać.
A dom nadal byłby nasz.
Wszystko.
To była prawda, którą Gabriel musiał zrozumieć.
I w końcu to wystarczyło.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
