Potrzebuję tych zrzutów ekranu w bezpiecznej kopii zapasowej w chmurze. Patricia powiedziała: „Dzisiaj, chcę, żebyś spisał chronologię każdego momentu zaangażowania Karen w twoje decyzje małżeńskie. Każdego przemeblowania w szafce, każdego niezaproszonego kręgu modlitewnego, każdego czatu grupowego, w którym nie brałeś udziału. Dasz radę? Robię to od października, powiedziałem. Mam dziennik, daty, godziny, bezpośrednie cytaty, 47 wpisów. Patricia faktycznie się uśmiechnęła. To był delikatny uśmiech, profesjonalny i opanowany, ale szczery. Przyszedłeś przygotowany. Jestem kierownikiem projektu, powiedziałem. To moja praca.
Resztę dnia spędziłem w biurze Patricii. Złożyliśmy pozew rozwodowy. Złożyliśmy wniosek o wyłączne korzystanie z domu małżeńskiego, powołując się na zrzuty ekranu jako dowód skoordynowanego działania mającego na celu podważenie moich praw własności. Złożyliśmy wniosek o tymczasowy zakaz podejmowania przez Brandona jakichkolwiek decyzji finansowych powyżej 500 dolarów bez mojej pisemnej zgody. O 16:17, gdy wciąż podpisywałem dokumenty, zadzwonił mój telefon. To była Jennifer. Moja przyjaciółka Jennifer, ta sama, która lata temu kazała mi dać Karen czas. Ashley, co się, do cholery, dzieje? Głos Jennifer był napięty.
Brandon właśnie zadzwonił do Marka, swojego męża, i powiedział, że oszalałeś. Powiedział, że ukradłeś pieniądze ze wspólnego konta i porzuciłeś go tuż przed urodzinami jego matki. To jedna wersja, powiedziałem. Podaj mi swoją. Przedstawiłem jej skróconą wersję. Impreza, miesiąc, 75 gości, czat grupowy, zrzuty ekranu, fakt, że Karen organizowała kampanię, żeby mnie wyrzucić z własnego domu. Cisza po stronie Jennifer trwała długo.
Jestem ci winna przeprosiny, powiedziała w końcu. Mówiłam, że się rozgrzeje. Jasne. Czego potrzebujesz? Potrzebuję kogoś, kto mi uwierzy. Masz to. Czego jeszcze? Zamknęłam oczy, wzięłam głęboki oddech i otworzyłam je. Potrzebuję, żebyś odwiózł mnie jutro rano do domu. Wejdę, spakuję resztę rzeczy i wręczę mężowi papiery rozwodowe, a jego matka będzie na mnie czekać. I potrzebuję świadka. Jennifer nie wahała się ani chwili. Przyjadę po ciebie o ósmej.
Rozłączyłem się i spojrzałem na Patricię, która przysłuchiwała się mojej rozmowie. Skinęła głową raz, jednym, ostrym skinieniem z aprobatą. Powiedziała, że jutro wymieniamy zamki. Wróciłem do pokoju 214. Zjadłem po raz pierwszy od 32 godzin kanapkę z indykiem z automatu, która smakowała jak tektura i zwycięstwo. Wziąłem prysznic. Przygotowałem ubrania na poranek. A potem po raz ostatni usiadłem na tej kwiecistej narzucie, otworzyłem laptopa i otworzyłem zrzuty ekranu.
Ponownie przeczytałam słowa Karen. Nie martw się o Ashley. Brandon mówi, że jest na pokładzie. Trzeba ją tylko ogarnąć. Zamknęłam laptopa, odłożyłam go na stolik nocny i zgasiłam światło. „Zajmij się tym, Karen” – wyszeptałam w ciemność. O 7:45 następnego ranka srebrny Accord Jennifer wjechał na parking Hampton Inn. Byłam już na zewnątrz, z walizką w jednej ręce i kopertą z manili z biura Patricii Donovan w drugiej. W kopercie były papiery rozwodowe, wniosek o wyłączne zajęcie lokalu i wydrukowane kopie wszystkich zrzutów ekranu z czatu grupowego.
Jennifer otworzyła szybę, spojrzała na mnie, spojrzała na kopertę. „Gotowa?” zapytała. Wsiadłam do samochodu, położyłam kopertę na kolanach, poczułam jej ciężar, nie ciężki, ale ciężki z powodu konsekwencji. „Jedź” – powiedziałam. Jennifer wjechała na Route 9, kierując się w stronę Milbrook, w stronę mojego domu, w stronę klonu i hortensji, i 75 gości, którzy nie mieli pojęcia, co ich czeka, podobnie jak Brandon. Podróż z Route 9 do Milbrook zajęła 22 minuty.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
