Mój randka spędziła dwie godziny, przechwalając się sześciocyfrową pensją. Potem przyszedł czek, a on nawet go nie tknął. Myślałam, że jest po prostu skąpy – dopóki nie zobaczyłam, co wypadło mu z portfela.
Trzy dni przed najważniejszą prezentacją w mojej karierze wciąż byłem w biurze.
Nie byłem typem ryzykanta. Planowałem z wyprzedzeniem, wszystko dokładnie sprawdzałem i lubiłem dokładnie wiedzieć, na co się piszę.
“Przekupić.”
Dzięki temu stałem się dobry w swojej pracy – a poza nią przewidywalny.
Moja prezentacja była otwarta na moim laptopie. Siedziałem przy biurku od siódmej rano.
Cztery lata pracy w firmie i ten awans dał mi pierwszą prawdziwą szansę prowadzenia własnych kont, zamiast wykonywania pracy pod czyimś nazwiskiem.
Mój deck zawierał tylko główną ideę. Ważne szczegóły trzymałem w prywatnych notatkach, z dala od dysku współdzielonego.
„No dalej. Jedna podpowiedź.”
„Wiesz, że wynaleźli krzesła, żeby ludzie mogli je zostawić, prawda?”
Spojrzałem w górę. Lauren stała przy moim biurku z dwiema kawami i płaszczem przewieszonym przez ramię.
„Mówiłeś, że wychodzisz o szóstej”. Postawiła obok mnie jedną. „Mleko owsiane, bez cukru. Łapówka”.
Uśmiechnąłem się i wziąłem.
Jej wzrok powędrował w stronę mojego otwartego wystąpienia. „Jak podoba ci się pomysł?”
„Dotarcie tam.”
„Jaki jest twój punkt widzenia?”
“Żadnych dziwactw.”
Odchyliłem laptopa. „Nieźle”.
Lauren się roześmiała. „No dalej. Jedna podpowiedź.”
„Dopiero w dniu prezentacji.”
„Naprawdę mi nie ufasz?”
„Ufam ci. Po prostu nie ufam mojej konkurencji.”
Uśmiechnęła się. „W porządku”.
„Zamieniasz się w meble biurowe”.
„Dobrze. Bo niezależnie od tego, który z nas wygra, zgodziliśmy się. Bez dziwactw.”
„Żadnych dziwactw” – powiedziałem.
Lauren potrafiła sprawić, że rywalizacja wydawała się czymś, co robimy razem. W jakiś sposób stała się osobą, której najbardziej ufałem w tym biurze.
„A teraz” – powiedziała, sięgając po mój telefon – „druga umowa”.
„Powiedziałem, że rozważę aplikację randkową”.
„Nie pomijaj go.”
„Zainstalowałeś to. Wystarczająco blisko.”
Lauren od tygodnia nękała mnie tą aplikacją. „Pobierz ją, Nora. Zamieniasz się w meble biurowe”.
Zrobiłem to w końcu poprzedniego wieczoru, żeby po prostu przestać pytać, ale jeszcze nie otworzyłem listu.
Teraz trzymała mój telefon w dłoni. Przejrzała kilka profili, odrzucając je niemal natychmiast.
Wtedy jej kciuk się zatrzymał.
„Widzisz? To nie było takie trudne.”
Na pół sekundy coś zmieniło się w jej twarzy.
„Co?” zapytałem.
„Nic”. Obróciła ekran w moją stronę.
Facet w granatowym swetrze, półuśmiechnięty na łódce. Marcus, 29 lat.
Potem się uśmiechnęła. „Właściwie to ten. Nie pomijaj go.”
“Dlaczego?”
„Nie wiem. Dobre uczucie.”
“Zaufaj mi, podziękujesz mi.”
„Wygląda jak każdy finansista w mieście.”
„Po prostu napisz do niego.”
Napisałem coś niegroźnego o łódce.
„Wyślij”. Lauren patrzyła, aż kliknęłam „Wyślij”, po czym oddała mi telefon. „Widzisz? To nie było takie trudne”.
Zbyt wiele liczb na moim koncie bankowym.
***
Po tygodniu wysyłania SMS-ów przyszłam na naszą pierwszą randkę, spodziewając się tego trzeźwo myślącego faceta, z którym rozmawiałam.
Marcus był już przy stole.
Uśmiechnął się do mnie wyćwiczonym uśmiechem, zanim zdążyłam odłożyć torebkę. „Udało ci się. Już zamówiłem butelkę. Zaufaj mi, podziękujesz mi”.
Przez dwie godziny słuchałem o jego sześciocyfrowej pensji, niedawnym awansie, inwestycjach i jakimś samochodzie, którego przestałem śledzić po drugiej marce.
„Co cię trapi?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
