Nie dołączyła żadnych osobistych informacji i nie wspomniała o Milesie.
Trzydzieści osiem minut później zadzwonił jej telefon.
Pewna kobieta przedstawiła się jako Carmen Ellis, szefowa sztabu Waltera Brennana.
„Pan Brennan trzyma to menu w swoim biurze od siedmiu lat”.
Evelyn usiadła prościej.
„Założyłem, że wyrzucił je po konferencji”.
„Zmieniona struktura uniemożliwiła firmie Atlantic Meridian zakup niewłaściwego miejsca dystrybucji. Nasz zakład w głębi lądu działał pomimo trzech poważnych zakłóceń na wybrzeżu”.
Carmen zrobiła pauzę.
„Pan Brennan chciałby się spotkać dziś po południu.”
Atlantic Meridian mieścił się w odnowionym budynku morskim niedaleko portu w Bostonie, a nie w szklanej wieży finansowej. W holu znajdowały się historyczne mapy, zdjęcia ekip dostawczych oraz wystawa na żywo pokazująca ciężarówki, samoloty, magazyny i przesyłki w kontrolowanej temperaturze przemieszczające się po regionie.
Walter Brennan wszedł do sali konferencyjnej bez asystenta.
W wieku sześćdziesięciu lat miał siwe włosy, bezpośrednie maniery i niewielkie zainteresowanie życiem towarzyskim.
„Zniknęłaś” – powiedział.
„Wyszłam za mąż za człowieka, który wolał, żeby moja praca pozostała w obrębie jego domu”.
Walter nie okazał litości.
„Czy nadal potrafisz to robić?”
„Daj mi problem.”
Przedstawił jej czterdziestostronicową propozycję.
Atlantic Meridian planował rozszerzyć działalność w zakresie łańcucha chłodniczego w sektorze medycznym na południowym wschodzie kraju, poprzez placówki w pobliżu Richmond, Raleigh, Savannah i Jacksonville. Zarząd poparł ten plan, ale Walter uznał prognozy finansowe za zbyt optymistyczne.
„Masz dziewięćdziesiąt minut” – powiedział.
Evelyn przeczytała każdą stronę.
Propozycja zakładała, że koszty energii w magazynach pozostaną stabilne pomimo wygasania zachęt miejskich. Opierała się na średnich czasach odprawy w portach, wykluczając sezonowe zatory. Co gorsza, sieć koncentrowała zbyt wiele zapasów awaryjnych w pobliżu tego samego korytarza huraganowego.
Po osiemdziesięciu dwóch minutach Evelyn zamknęła folder.
„Projekt nie zawodzi, bo popyt jest słaby. Zawodzi, bo sieć nie ma prawdziwej redundancji”.
Walter pochylił się do przodu.
Wyjaśniła, że trzy rzekomo niezależne obiekty są zależne od tej samej nadmorskiej autostrady i korytarza użyteczności publicznej. Jeden silny sztorm może jednocześnie przerwać transport, dostawy prądu i zapasowe dostawy paliwa.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
