Wystawił je w holu naszego domu, niczym przedmiot święty.
Dziś wystawiłem go na sprzedaż.
Wszystkie twarze zwróciły się w jego stronę.
Skóra Davida pokryła się głębokim rumieńcem.
Licytator kontynuował: „Licytacja zaczyna się od pięciuset tysięcy dolarów”.
Cisza.
Wtedy Alex podniósł wiosło.
„Milion”.
Fala szmerów przeszła przez pokój.
Wzrok Dawida powędrował w jego stronę.
Alex odchylił się do tyłu, czując się całkowicie swobodnie.
Dawid uniósł wiosło. „Jeden i pół.”
Cecilia złapała go za rękaw. „David, dlaczego?”
Zignorował ją.
Alex uśmiechnął się. „Dwa miliony”.
Szczęka Dawida się zacisnęła. „Dwa i pół.”
“Trzy.”
„Trzy i pięć.”
W sali balowej zawrzało.
Ludzie uwielbiają wojny licytacyjne, szczególnie gdy pod liczbami kryje się duma.
Głos Cecilii niósł się po stole. „Kochanie, przestań. To tylko brzydki obraz”.
Dawid odwrócił się do niej. „Zamknij się”.
Te słowa podziałały na nią jak lodowata woda.
Po raz pierwszy Cecilia zrozumiała prawdę. Nie była jego wielką miłością. Była ozdobą. A ozdobom nie wolno było mówić, gdy ego mężczyzny płonęło.
Alex ponownie uniósł wiosło. „Cztery miliony”.
Dawid spojrzał na mnie.
Już nie jestem wściekły.
Żebranie.
Przestań.
Podniosłem kieliszek szampana i powoli wziąłem łyk.
Wstał.
„Pięć milionów dolarów” – powiedział David łamiącym się głosem.
W całym pomieszczeniu zapadła cisza.
Prowadzący aukcję spojrzał na Alexa.
Alex położył wiosło na stole i klasnął raz, powoli.
Wiadomość nie mogła być jaśniejsza.
Kupiłeś sobie własną hańbę.
„Sprzedane” – krzyknął licytator – „panu Davidowi Sterlingowi za pięć milionów dolarów”.
Młotek opadł.
Na sali balowej rozległy się gromkie brawa.
Dawid opadł na krzesło, blady i zlany potem.
Zdobył portret.
Przegrał bitwę.
Nadal nie wiedział, że obraz należy wyłącznie do mnie. Po odliczeniu prowizji i podatków, dochód trafi na moje prywatne konto. Właśnie zapłacił mi pięć milionów dolarów za prawo do zatrzymania namalowanego ducha człowieka, którym kiedyś był.
Przeszliśmy przez salę balową z Alexem.
David spojrzał na mnie czerwonymi oczami. „Cieszysz się?”
“Bardzo.”
„Upokorzyłeś mnie.”
Pochyliłem się na tyle, że tylko on mógł mnie usłyszeć.
„Nie, Davidzie. Sprzedałem moje wspomnienia. Byłeś na tyle głupi, żeby je odkupić.”
Jego gardło się poruszyło.
„Pieniądze trafiają do ciebie.”
„Potraktuj to jako zwrot z inwestycji”.
Cecilia patrzyła na nas wszystkich, zdezorientowana i wściekła.
Dawid szepnął: „Co zrobiłeś?”
Uśmiechnąłem się.
„Wyszedłem.”
Jego twarz stała się pozbawiona wyrazu.
„Masz na myśli dzisiejszy wieczór?”
„Nie. Mam na myśli emocjonalny, prawny, finansowy i fizyczny”.
Cała pewność siebie uleciała z niego niczym krew wypływająca z rany.
“Kot.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
